Jo Harman: People We Become

 
 

In mei 2016 stierf één van mijn naaste collega’s. Hij was niet alleen fysiek naast mij gezeten, ook qua verstandhouding lagen we op één lijn. Hij zei wel eens “alsof we elkaar altijd al gekend hebben.” Hij had een goede smaak, en niet alleen waar het vrouwen betrof. Ik had een uitstekende relatie met hem, en hij kon – leek het - met iedereen goed overweg. Hij nam tijd voor zijn medemens, was oprecht geïnteresseerd, en gooide zijn charme te pas en te onpas in de strijd, met alle afgezaagde grappen en oneliners die daar bij hoorden. Ik kende zijn repertoire ondertussen wel. Niet mijn stijl. Wat muziekinteresse betreft waren we aan elkaar gewaagd. Hij – een reusachtige charismatische Molukse man - trad op als een zanger in een bandje. Ze verzorgden optredens bij feesten en partijen, maar evengoed bona fide wanneer het vrienden (van vrienden) betrof. Een plezierige avond was steevast het doel, waarbij alles uit de kast werd gehaald. Zijn muzikale voorkeur lag in de jaren zeventig. Soul & funk. Overwegend zwarte muziek, zoals van The Average White Band, maar ook Eagles, Josh Stone en Michael McDonald konden hem bekoren. Zijn vrouw was groot fan van Michael Bolton, en ze genoten van die programma’s waarbij Marco Borsato of Ali B hun stoel omdraaien om aanstormend talent te verwelkomen. Vanuit mijn perceptie nagenoeg verwerpelijk. Maar... Ja, er is altijd die maar. Op stille dagen speelde zijn iPhone deze muziek. Veelal coverversies van originele soulklassiekers, en dat was oprecht genieten. Hij ververste het repertoire op zijn telefoon amper, maar zijn keuze stoorde zelden. Heerlijke stemmige muziek die nooit storend is of verveelt.

Vandaag rond ik mijn recensie af van People We Become. De nieuwste cd van het Britse talent Jo Harman. Gaat zij artiesten als Amy Winehouse of Adele overklassen? Het zou zomaar kunnen, want ze heeft een grandioze stem. Mijn collega had haar muziek zeker gewaardeerd, en eerlijk gezegd, ik kan niet anders dan met hem eens zijn. Schoorvoetend bijna, dat wel ja. Het is bedoeld voor een groot publiek, maar dat wil nog niet zeggen dat mensen als ik hiervan niet kunnen of mogen genieten. De enorme uithalen, de grote woorden, en de emotie die daarbij hoort. Als nep ervaar ik haar muziek allerminst. Wellicht enigszins in scene gezet, maar mooi is het zeker weten. Wat is theater zonder muziek? Muziek is niet bedoeld om een verschil aan inzicht te creëren, maar juist om bruggen te bouwen. En ergens op het midden van die brug is het uitstekend vertoeven. 

Ik probeer nergens tussen te passen is het motto van Jo. Lijkt me een uitstekend initiatief. Ze gaat proberen haar muzikale carrière te laten lopen op basis van haar intuïtie. Een streven dat op haar album People We Become zeer zeker uit de verf komt. Muziek die alle kanten op kan, maar terdege uit haar hart komt. Muziek die bedoeld is om verdeeldheid te lijmen, zoals muziek dat wordt verondersteld te doen. Niet weerstand zoeken, maar overeenkomsten vinden. Jo’s muziek heeft geen pretentie, behalve dat hij mooi gevonden wil worden. En dat lijkt me niet zo moeilijk. Ik kende iemand die haar van harte had omarmd. En daarvoor hoefde ik niet eens het duet met Michael McDonald in de strijd te gooien, ook al wordt hij me met dit album voor de voeten geworpen. Luisteren is genieten. Zorg dat je tijdig haar optreden begin februari in Paradiso vastlegt!

 

Review
Rein van den Berg
Jo Harman
People We Become
Label: 
Total Creative Feed
Releasedatum: 
3-2-2017