John Trudell: Aka Grafitti Man

 
 

Eigenlijk heeft John Trudells hand in diens leven altijd centraal gestaan. Als hij al geen pen in zijn rechterhand hield dan was die wel gebald tot een stevige vuist. Want als zoon van een Santee Dakota Indiaan en een Mexicaanse moeder was hij een activist pur sang. Eind jaren '60 was hij één van de initiatiefnemers en spreekbuis van The United Indians Of All Tribes die de gevangenis van Alcatraz bezette. Daarnaast was hij in de jaren '70 voorzitter van de American Indian Movement. Tijdens een protest in Washington D.C. in februari 1979 verbrandde hij, voor de deuren van het hoofdkantoor van de F.B.I., de Amerikaanse vlag. Hij wilde hiermee aangegeven dat "The Stars & Stripes", bezoedeld en geschonden door discriminatie, gezuiverd moest worden. Twaalf uur later brandde 's nachts Trudell's huis in Nevada volledig af. Zijn drie jonge kinderen, zijn schoonmoeder en zijn zwangere vrouw Tina konden geen kant op. Geen enkele schijn van kans. "Een ongeluk" en "een toevallige samenloop van omstandigheden", zo concludeerde de F.B.I. maar weigerde wel om een diepgaand onderzoek in te stellen. In één klap werd de fundering onder Trudell's bestaan weggeslagen. Gesloopt. De vernietigende klap hield hem jarenlang in zijn greep. Hij reikte naar zijn pen en schreef onophoudelijk door terwijl seizoenen elkaar maar bleven opvolgen. Hij schreef om niet volslagen gek te worden. Schrijven om simpelweg te overleven. Zijn woorden werden zijn wapens. Zijn zinnen de bommen die hij met regelmaat dropte. In 1982 publiceerde hij de gedichtenbundel "Living In Reality." Hij voorzag hierna een aantal van deze gedichten van muziek en nam in de studio van Jackson Browne, die hij in 1979 had leren kennen en waarmee hij een vriendschap had gesloten, een cassette op met de titel "Tribal Voice." Het waren zijn eerste stappen in de muziek.

In 1986 dook hij opnieuw de studio in, ditmaal met Jesse Ed Davis. Die plaat, getiteld Aka Grafitti Man, wordt gezien als het beste wat hij muzikaal gezien heeft uitgebracht. Hetgeen direct opvalt is de monotone, gesproken zang die, wat mij betreft, sterke gelijkenissen vertoont met Lou Reed en ook qua teksten zijn er gelijkenissen. Dat zit hem met name in de geloofwaardigheid en poëtische woordkeuze. Neem het nummer Bombs over Baghdad dat, behoudens een prima gitaarrif, een tekst heeft die me doet denken aan Reed: 

Bombs over Baghdad, dancers of death.
Murder in the air with the next breath.
Macho queens selling war maker's toys
Raining destruction good old boys.     

Maar uiteraard vertolkt John Trudell vooral de stem van zijn volk. Van zijn mensen. Zoals in het openingsnummer Rockin' the Res waarin hij de gevoelens in een reservaat onder woorden brengt. Het zijn de gevoelens van een vernederd volk, een belogen volk. Een volk dat is uitgebuit en dat enkel in tijden van oorlog wordt gezien. Dan mogen ze hun vaderlandsliefde tonen en vallen voor vlag en land. Voor de rest zijn ze ver weggestopt in reservaten. Maar ook muzikaal zijn Trudells indianenroots hoorbaar. Vooral in de percussie en vocalen. De meeste nummers zijn uptempo van aard. Baby Boom Ché  daarentegen niet en is één grote ode aan Elvis Presley. Het nummer start met de gitaarpartij uit Presley's I Want You I Need You I Love You  en in een zeer amusante vergelijking met Pat Boone (met zonverbrande oren...) plaatst hij Elvis, met zijn rock revolutie, in historisch perspectief. ("Ten years after the nuke"). Hoewel dit album uit de midden jaren tachtig stamt is het zeker niet overladen met gedateerd klinkende synthesizers, met als uitzondering van het laatste nummer, Tina Smiled, een lied over de laatste keer dat hij zijn vrouw zag voordat ze levend verbrandde. Ze glimlachte naar hem: 

Last time I saw her, Tina smiled
Woman woman's love
Hands so gentle, eyes so wise
Woman's touch, I am taken
World so undevided where the high wind flies
And somewhere a wild horse listens.

Juist omdat het zo verdomd aangrijpend is overtuigt het van de eerste tot de laatste noot.

Ondanks dat Bill Payne, Kris Kristofferson en Jackson Browne acte de presence geven en Browne staat vermeld als "executive producer" is dit album in de jaren '80 slechts op cassette uitgebracht. Pas in 1992 werd Aka Grafitti Man op cd uitgebracht door Rykodisc. Het independant label "Inside Recordings" heeft het belang van het album dit jaar nogmaals onderstreept door het weer opnieuw uit brengen. Dat heeft John Trudell niet meer mogen meemaken. Op 8 december 2015 overleed de auteur, poëet, activist, muzikant en acteur John Trudell op 69 jarige leeftijd aan kanker. Ik weet niet hoe hij is gestorven, maar, gelet op zijn achtergrond, zie ik voor me dat hij de dood heeft omarmd. Dat hij zich bewust was van het feit dat hij zich weer ging verenigen met zijn gezin dat zo gruwelijk van hem was weggerukt. Die afgrijselijke gebeurtenis heeft hem geknakt maar niet gebroken. Ze hebben hem alles afgenomen maar niet zijn stem. Ze hebben hem niet het zwijgen kunnen opleggen. En uiteindelijk zal het zijn vrijheidsstem zijn die altijd zal blijven klinken. Over prairies, in reservaten, over eeuwige jachtvelden en in de straten van Washington D.C.  

Acts of man's violent face
Done in the silent night
Won't silence freedom's voice.

(Tina smiled) 

 

 

Replay
Ed Muitjens
John Trudell
Aka Grafitti Man