Jon Brooks: Moth Nor Rust

 
 

Verzamel op aarde geen schatten voor jezelf: mot en roest vreten ze weg, Mattheüs 6: 19.

Met dit motto laat Jon Brooks zijn jongste album Moth Nor Rust het licht zien. Jon Brooks, Canadees en folkzanger rondt met dit album, ook tot zijn eigen verrassing, een trilogie af. Alles komt in drievoud. Het eerste deel van zijn trilogie betreft het album No Mean City uit 2006 het jaar daarop volgt het tweede deel Ours and the Sheperds. Politiek en maatschappelijk betrokken folkmuziek.

Stem, gitaar en een occasionele mondharmonica. Meer heeft de man niet nodig om zijn boodschap voor het voetlicht te brengen. Muziek die een verhaal vertelt, belangrijke verhalen die verteld moeten worden in de traditie van grote verhalenvertellers als Woody Guthrie en Pete Seeger. Jon ziet Moth Nor Rust als het hoopvolle vervolg op de voorgaande albums; Brooks beschrijft en waarschuwt niet slechts meer. Jon gaat hier op zijn laatste album vooral op zoek naar spiritualiteit, liefde en naar een klein beetje meer rechtvaardigheid. Hier tekent zich 's mans nieuwe bescheidenheid af; van het grote gebaar en het grote verhaal naar het kleine persoonlijke verhaal. Brooks legt deze weg af nadat hij actief was in Bosnië-Herzegovina en zijn gitaar inruilde voor de pen. Muziek zou niet langer toereikend zijn om misstanden aan de kaak te stellen was zijn gedachte. Een gedachte waar hij vervolgens acht jaar mee leefde. Jon trad niet langer op en schreef geen muziek.

In 2005 kroop het bloed waar het niet gaan kon en verruilde Brooks de pen weer voor zijn gitaar. Jon wil geen (on)gelukkige songs schrijven, hij wil helende songs schrijven waarbij hij het zo nu en dan niet kan weerstaan om her en der een wond open te trekken. Op Moth Nor Rust kijkt Jon vaker inwaarts. Dit zijn uiteindelijk de songs die hem het meeste voldoening schenken. Het album opent met War Resister, het verhaal van een Amerikaanse dienstweigeraar in Canada. Brooks doorleefde stem, heldere akoestische gitaarspel en pakkende melodieën grijpen de luisteraar meteen bij de kladden. Jon zal een album lang niet meer loslaten. God Pt. IV is een belangrijke song voor Jon, hij gebruikt maar liefst twee pagina's op zijn website om deze song toe te lichten. Lennon laat zich in zijn song horen als “self centered” is Brooks analyse, “I just believe in me, just Yoko and me” zingt Lennon. Jon op zijn beurt wil zich in deze song juist opwerpen voor “A little more justice” En ja dat botst, “I don't believe in Beatles, Lennon, Bono or U2” komt er met een sneer uit. En hoe begrijpelijk allemaal gezien Brooks diepgewortelde innerlijke overtuigingen. Het bloed kruipt blijkbaar nogmaals waar het niet gaan kan. Op Small keert Jon echter terug naar de nietigheid van de mens. Hij is getuige van een problematische relatie, hoe klein is de mens dan weer in het schema van grote zaken.

En zo vertelt Brooks tien kleine en grote verhalen op Moth Nor Rust. Het zou mij niet verbazen wanneer Jon's weg hem verder leiden zal naar nog meer grote maar tegelijkertijd kleinere verhalen. Spiritualiteit, liefde, rechtvaardigheid en heling. Grote zaken, Jon Brooks weet ze op Moth Nor Rust te beschrijven, te bezingen en te behouden. Hij heeft ze voor ons verzameld en houdt ze vervolgens niet voor zichzelf. Mot nog roest zal ze weg vreten, dieven zullen ze niet stelen.

Hans Jansen
Jon Brooks
Moth Nor Rust