Jon Latham: Lifers

 
 

Onder het motto “iets wat goed is komt vanzelf bovendrijven” durf ik zo begin 2018 via deze recensie best nog even terug te pakken naar vorig jaar. Toen verscheen in het najaar Jon Latham’s tweede plaat bij Cafe Rooster. De verzendkosten vanuit Amerika zijn stevig toegenomen waardoor de Nederlandse muziekliefhebber, wanneer hij gesteld is op het fysieke object, mogelijk sneller kiest voor lokale aanbiedende partijen. Maar ja, wat te doen wanneer een artiest buiten het gezichtsveld blijft van distribiteurs die het tij kunnen doen keren? Kwestie van lange adem lijkt me. Je weet nooit hoe je een koe in zijn kont kijkt! Voor Jon Latham is muziek maken momenteel noodgedwongen een bijzaak. Tot de zaken beter gaan ontvangt hij zijn inkomen door het vervullen van een reguliere betrekking. Real Bad News verscheen twee jaar daarvoor, in oktober 2015. Een uitermate degelijke plaat, die qua beleving verwantschap vertoont met de teksten van John Moreland. Warme, gevoelige teksten gevangen binnen nummers die verhalen van het leven in het Amerika anno nu, waar niet alles even vrolijk verloopt. Evengoed proef je tussen de droefheid door geen starre toekomstvisie. Er is naast deceptie ruimte voor perspectief. In de wereld is weliswaar de verdeling niet altijd even rechtvaardig, maar wanneer je niet gelooft in jezelf, dan kun je beter maar gaan liggen. 

Het niveau Americana waarmee Lifers gevuld is zou je wellicht eerder verwachten uit de koker van Paul Heyblom. Voor de verandering pluk ik deze muzikale kleiduif voor zijn voeten weg. Ik wil ook wel eens sier maken met de doorgaans gepeperde puntige rock waarop Jon Latham en de zijnen ons op trakteren. Er wordt in het openingsnummer stevig gemusiceerd, iets wat het genre broodnodig kan gebruiken. Bij Latham zal je niet onverhoopt indutten, daarvoor wordt zijn muziek te gepassioneerd uitgevoerd. Eerder dan Moreland lijkt mij een vergelijking met Isbell op zijn plaats. Zo gesitueerd voor de haard van zijn grootmoeder vulde Jon zijn eerste podium. Eerlijk gezegd voorzie ik dat hij binnen onafzienbare tijd ook een Nederlands podium gaat bestijgen. Kwestie van tijd en een gepast duwtje in de rug, de muziek doet de rest. Jon’s muziek bevat Rock, Roots, maar bovenal Soul. Tennessee Dime klinkt op de plaat als een klok, maar zal live ook geen verkeerde slag slaan. Go Waltzing Mathilde, and sing Goodnight Irene!

Review
Rein van den Berg
Jon Latham
Lifers
Label: 
Cafe Rooster Records