Katie Sawicki: Time Spent Lost

 
 

Op de niet aflatende speurtocht naar nieuwe muziek kom je velerlei tegen dat onmiddellijk weer weggeklikt kan worden. Maar soms slaat de vonk opeens over, dat laatste was het geval bij Katie Sawicki's laatste album Time Spent Lost. Ik kwam bij haar terecht via Judith Avers meest recente cd Mountain And Shore, Sawicki zingt hierop achtergrondvocalen.

Katie debuteert in 2004 met het album Black Boots in 2006 opgevolgd door For The Quiet, beiden singer songwriter albums in de voetsporen van o.a. Dar Williams, Catie Curtis en Kris Delmhorst. Met Time Spent Lost zet Sawicki een volgende stap en maakt zij optimaal gebruik van de mogelijkheden welke de studio haar biedt. In tegenstelling tot hetgeen Delmhorst op haar laatste album Shotgun Singer laat horen slaagt Katie hier wonderwel om invloeden uit de indie muziek (Iron & Wine) te verweven met hedendaagse gelaagde typische Oostkust folk. Dit levert een schitterend album op vol hartzeer gedurende een problematische relatie; een ware achtbaan aan emoties wordt over de luisteraar uitgestort. Dit zonder ook maar ergens cynisch of haatdragend te worden; Katie spaart met name zichzelf niet in haar pijnlijke eerlijkheid.

Sawicki besteedt op Time Spent Lost veel aandacht aan de vocalen, o.a. op prijsnummer Good Thing verzorgt zij haar eigen achtergrondvocalen en benadert hiermee het geluid dat ooit door The Roches gebracht werd. Cellist, en vast podiummaatje Emily Stanback, zorgt voor een aangenaam licht dreigende melancholische onderstroom gedurende een groot deel van het album. Katie laat de teksten van haar songs afdrukken op vier bijgesloten briefkaarten; klaar om verstuurd te worden naar... Ze sluit Time Spent Lost af met Longest Year: I wanna bite my nails, cut off my hair. Throw out the dead weight of that longest year. Hopelijk is Katie hierin geslaagd met dit prachtige foutloze emotionele album dat, ondanks de thematiek, nergens echt topzwaar wordt.

Hans Jansen
Katie Sawicki
Time Spent Lost