Kelly Hunt : Even the Sparrow

 
 

Vorig jaar werd ik gepakt door de muziek van Kesia Nagata. Haar Looking for Horses maakte diep indruk op mij. Ergens in maart wist dezelfde bron als bij Kesia mijn aandacht te pakken met een andere debuut-cd en wel die van Kelly Hunt. Dit maal geen Canadese, maar een Amerikaanse zangeres waarvan ik danig onder de indruk raak. Denk richting Gillian Welsh. Op 17 mei is pas de officiële release van Even the Sparrow, maar fysieke cd’s zijn al rechtstreeks te koop via de site van Kelly. Of er überhaupt een Europese releasedatum komt, daarover is nog niets bekend. Het zal ongetwijfeld afhangen in hoeverre Even the Sparrow een luisterend oor weet te bereiken. Overigens een gewillig oor is niet altijd voldoende. De realiteit is helaas anders, er moet brood in zitten. De risico’s moeten worden afgedekt om teleurstelling te voorkomen. Kelly bespeelt een tenor banjo. Een ronduit prachtig instrument dat ze gewillig in zijn traditionele rol duwt. Ingeleefd zingt ze vervolgens haar teksten. Gelukkig staat ze er niet alleen voor. Ze wordt omring door ervaren musici, die minstens even vaardig haar talent ondersteunen. Stas Heaney neemt een hele serie instrumenten voor zijn rekening, vooral zijn fiddle spel sluit perfect aan op Kelly’s zang en banjo. Daarnaast ontfermt hij zich over percussie, staande bas en orgel. Tyler Giles vult aan met gitaar en pedal steel.

 

De stijlvolle vormgeving van de hoes sluit aan op de muzikale productie. We hebben weliswaar met traditionele instrumenten van doen, anderzijds de uitvoering zullen nimmer gerubriceerd worden als oubollig. Daarvoor zijn de uitvoeringen van haar songs veel te avontuurlijk. Kelly komt uit een muzikaal nest. Haar moeder is opera zangeres en haar vader saxofonist. Ze groeide op in Memphis Tennessee en is tegenwoordig woonachtig te Kansas City. Het fascinerend verhaal over haar kalfshuid banjo wil ik alvast delen. Ze vond deze anonieme banjokoffer, echter bij het openen bleek dat deze banjo in de periode 1920 – 1935 bespeeld was geweest door een zekere Ira Tamm. Een instrument dat gebruikt was tijdens de Amerikaanse crisis van de vorige eeuw. Een rondtrekkende voorstelling met hond en pony. Ze bespeelde het instrument en werd meteen betoverd door de klank. Geen hard of schel geluid, maar warm, zacht en soulvol zoals ze de ontmoeting met haar instrument zelf omschrijft. Bijna de klank van een harp. Twee jaar heeft het geduurd voordat Kelly tevreden was met het resultaat. Ik vermoed dat het enthousiasme voor dit album zich niet laat beperken tot een kleine groep.

Review
Rein van den Berg
Kelly Hunt
Even the Sparrow
Label: 
Rare Bird Records
Releasedatum: 
17-5-2019