Kim Stockwood: Back To The Water

 
 

Dit album is al eerder dit jaar verschenen. Door omstandigheden kwam ik er pas later in het jaar echt aan toe om dit werkje te laten beklijven. Ik wil jullie dit album echter niet onthouden. 

 
Ik zag dit jaar een aantal albums uitkomen met als thema 'water'. Naast June Tabor bracht ook Anna Coogan een album uit waar dit centraal stond. Ook de Canadese singer-songwriter Kim Stockwood bracht een album uit waarop water het belangrijkste thema is.
 
Kim Stockwood is in Canada bekend geworden met het folk-pop damestrio Shaye. Maar al sinds 1995 brengt ze ook solo-albums uit. Haar dit jaar uitgebrachte album Back To The Water is haar vierde solo-werkje. Daarnaast heeft ze een eigen ochtendshow op de Canadese radio. Stockwood woont en werkt al jaren vanuit Toronto, maar heeft haar geboortegrond in  St. John's in de staat Newfoundland And Labrador. Dit is een staat liggend in het uiterste oosten van Canada, waar historisch vele Engelse, Ierse en Franse invloeden bijeenkomen. Het is een provincie met vele meren en ruwe rotsen en kliffen en liggend aan de Atlantische oceaan. Het is tevens een broedplaats voor muzikaal talent. Naast Stockwood komen uit hetzelfde gebied ook mensen als  Amelia Curran en Glen Tilley die ook op dit album act de precense geeft. 
 
Ik heb onlangs een documentaire gezien over het gebied en kan mij voorstellen dat Stockwood zo nu en dan heimwee heeft naar dit gebied. Dat zou verklaren waarom ze op Back To The Water terugkeert naar St. John's om daar met een aantal locale muzikanten een album vol folk en traditionals uit Newfoundland And Labrador op te nemen. Uit deze indrukwekkende collectie songs  zijn duidelijk de Engelse, Ierse en Franse invloeden te horen uit de koloniale periode. De accordeon bijvoorbeeld neemt een grote rol in op het album. Daarnaast is de Engelse folk nooit ver weg en zijn ook Ierse muzikale aspecten, zij het minder, terug te horen. 
 
In ieder geval heeft elk nummer een verhaal en kern die te maken heeft met de binding die het gebied met water heeft. De cd opent met het mooie St. John's Waltz en verhaalt over deze idyllische stad aan de Canadese kust. Het is een van de twee nummers die Stockwood van de plaatselijke songwriter Ron Hynes heeft opgenomen. De ander is Atlantic Blue, een hartverscheurend verhaal over de 84 verloren levens die er te betreuren waren na het zinken van een olieplatform aan de kust van Newfoundland in 1982. Now I'm 64 is afgeleid van een traditional en gaat over het snelle verstrijken van de tijd en het verlangen naar vroeger dagen. Naast vele oude traditionals en werk van andere songwriters heeft Stockwood één eigen nummer opgenomen: Back To The Water, het titelnummer. Het is haar ode aan haar geboortegrond en de binding die zij, en de meeste mensen die opgegroeid zijn aan het water, met dat water hebben. 
 
Het is een heerlijk en eerlijk folkalbum geworden dat lekker losjes ingespeeld is en het spelplezier is duidelijk terug te horen. Dit in tegenstelling tot het album van June Tabor dat, hoewel van een grote schoonheid en pracht, nogal zwaar op de hand is. Zoals eerder aangegeven is het muzikaal een cd die door de historisch bepaalde invloeden door liefhebbers van de Canadese en Britse folk zeker gehoord mag worden. Voor mij in de folk scene een van de mooiere albums van dit jaar.
Arjan Post
Kim Stockwood
Back To The Water