Kodiak Deathbeds: Kodiak Deathbeds (Kasplaatje Martin Overheul)

Martin Overheul
Kodiak Deathbeds
Kodiak Deathbeds

November was een maand om nooit te vergeten. Niet alleen omdat we in onze achtertuin bikkelhard geconfronteerd werden met enkele aan wereldbeeldvernauwing lijdende representanten van religieus geïnspireerde dwingelandij die tijdens een optreden van de Amerikaanse garagerockers Eagles of Death Metal dood en verderf zaaiden. Niet alleen omdat heel de wereld in het algemeen en de VS in het bijzonder – een land dat tot eind november van dit jaar ruim 12.000 doden telde door ‘gun related killings’ –  ineens met een beschuldigende vinger naar Molenbeek wees alsof dat soort terrorisme dáár zijn voedingsbodem vond. Niet alleen door het neerhalen van een vliegtuig vol Russische vakantiegangers boven Egypte. Niet alleen door zelfmoordaanslagen in Kameroen, Libanon, Jordanië, Turkiije, Irak, Nigeria….

November was voor mij vooral een maand om nooit meer te vergeten door de geboorte van mijn derde kleinkind en tegelijk eerste kleinzoon Sidney Clarence Cheburashka Overheul, door mijn kleindochters Noa en Lou ook wel Disney genoemd. Het zorgde in Huize Overheul-Tersago voor exaltatie, tomeloze vreugde, vrolijke chaos en ja, een brok in de keel en tranen in de ogen. Om maar duidelijk te maken dat het versmallen van een horizon niet per se gepaard hoeft te gaan met het gewelddadig opleggen van jouw wil aan een ander.

Bij zoveel struisvogelpolitiek hoort een soundtrack. Die vond ik in de fragiele schoonheid van het debuutalbum van Kodiak Deathbeds, een hopelijk niet al te tijdelijke samenwerking tussen Derek Fudesco en Amber Webber. De muziek houdt het midden tussen indiefolk en dreampop en sloot naadloos aan bij de staat waarin mijn hoofd verkeerde gedurende de eerste weken van november. Frêle vrouwenzang begeleid door een elektrische gitaar die heimwee heeft naar de tijd dat ze nog niet elektrisch werd versterkt, noem ik het in mijn recensie voor Real Roots Café.

Terwijl een aantal verstoorde geesten hun best deden om van dit ondermaanse een gruwelijk oord te maken, liep ik met mijn kleinzoon in mijn armen te luisteren naar deze muziek. De wereld werd er mooier en vrediger door. Dat zal geen enkele terrorist mij afnemen.