The Last Bandoleros: San Antonio

 
 

Aangezien ik niet echt een fan ben van de muziek van Sting, was het mij volkomen ontgaan dat vorig jaar tijdens concerten van de voormalige zanger van The Police het voorprogramma werd verzorgd door The Last Bandoleros. Het kwartet, dat bestaat uit drie Texanen en een New Yorker, maakt muziek die het best omschreven kan worden als tex-mex met een fikse scheut Beatlesinvloeden, vanwege de geweldige meerstemmige samenzang en de felle koortjes met een hoog yeah, yeah, yeah-gehalte. Voeg daar nog een toefje Romantics bij, die lekkere powerpopgroep uit lang vervlogen tijden, en het plaatje is compleet. Of zoals Sting hun muziek kenschetst: Los Lobos meets The Monkees.

Met die omschrijving kunnen we wel uit de voeten, het is duidelijk in welke hoek we het moeten zoeken. En dat is een zeer verrassende hoek, omdat het nu niet bepaald muziekstijlen zijn die makkelijk aan elkaar te koppelen lijken. Niets is echter minder waar. De muziek van The Last Bandoleros is vrolijk, hard, swingend, vlammend, melodieus en bijzonder ingenieus in al zijn eenvoud, met een belangrijke rol voor de accordeon (Where Do You Go, Adios, Take Me To It, Let Me Love You) die vaak het hoogste woord voert, naast de standaardbezetting van twee gitaren, een basgitaar en de drums. Maar het mooiste van alles is toch die hemelse zang, waarbij steeds een andere zanger een hoofdrol voor zich opeist. Het maakt eigenlijk niet uit of het nu Jerry Fuentes is of Derek James die de leadvocalen voor zijn rekening neemt, of een van de broers Diego (bas) of Emilio Navaira (drums), de schoonheid spat ervan af.

The Last Bandoleros hebben nu eindelijk een volwaardige plaat gemaakt, San Antonio geheten. Daar staat een aantal nummers op dat ook al te vinden was op een EP die in de herfst van 2016 van het kwartet verscheen. De productionele leiding van San Antonio was in handen van Fuentes die in het verleden als jonge producer meewerkte aan de vroegere Tejano-albums van Emilio Navaira senior, die twee jaar geleden plots en veel te jong overleed.

Gek genoeg is San Antonio via Warner Music momenteel alleen nog maar verkrijgbaar in Duitsland en Engeland en nog niet in de Verenigde Staten, maar dat lijkt, gezien de lovende kritieken in vele Amerikaanse kranten, slechts een kwestie van tijd. Rolling Stone meldde eerder dit jaar dat The Last Bandoleros wel eens konden uitgroeien tot de meest opwindende nieuwe country-act, daar zou ik nog aan willen toevoegen: het is absoluut de meest opwindende muziek die ik in lange tijd gehoord heb.

De intentie van de groep is het oprekken van de grenzen van het countrygenre. En dat is met San Antonio op een geweldige wijze gelukt. Er zijn platen die ik schitterend vind maar die na diverse luisterbeurten in de kast verdwijnen. Van San Antonio kan ik maar geen genoeg krijgen. Hoewel vijf sterren bij beoordelingen meestal het maximum is, krijgt deze cd stiekem nog een sterretje meer. Wie houdt mij ook tegen?

Review
Paul Heyblom
The Last Bandoleros
San Antonio
Label: 
Warner Music
Releasedatum: 
4-5-2018