Laura Merrimen: Love Letters For Lonely Hunters

 
 

Laura Merrimen komt van de uiterste oostkust van Canada, Nova Scotia, en schaart zich met haar debuutalbum 'Love Letters For Lonely Hunters' in een inmiddels bijna onafzienbare rij van beloftevolle vrouwelijke singer-songwriters. Ze doet nog het meest denken aan zangeressen als Kathleen Edwards en Lucinda Williams, zonder dat je kunt stellen dat ze met dit debuut in de buurt komt van de fenomenale eerstelingen die deze beide dames wisten te produceren. Maar al bij eerste beluistering wordt duidelijk dat deze 26-jarige heel wat in haar mars heeft en met een stel puike begeleiders komt ze tot een resultaat waarvan je hoopt dat het niet onopgemerkt voorbij zal gaan aan de immense schare 'americana'-liefhebbers.

 
In haar overwegend persoonlijke en vrij directe teksten duiken zo nu en dan intelligente observaties op en als de emotie oplaait weet ze door een draai in de tekst of een muzikale wending elke sentimentaliteit te vermijden. Ze kan fel van leer te trekken, maar ook een intieme sfeer oproepen, zoals in het heerlijke slepende 'Closer to the Door,' een van de sterkste nummers van de cd, waarin ze mij sterk doet denken aan Romi Mayes, die kort geleden met haar zeer overtuigende cd 'Achin' in Yer Bones' te voorschijn kwam. 'Love Letters For Lonely Hunters' onderscheidt zich ook van de grauwe middenmoot door de vaak subtiele variaties in de begeleiding en het gebruik van niet alledaagse instrumenten, die sommige songs naar een ander niveau weten te tillen. Het meest illustratief is 'Time', dat met name door het oude harmonium van Ian Mosher en de accordeon van Erin Costello weet te boeien. Op andere plaatsen gebeurt dat subtieler door het inzetten van een hammond-orgeltje, Farfisa-orgel, xylofoon of tamboerijn. Luister maar eens naar 'Stand Alone,' waarin het hammond orgel de electrische gitaar subliem aanvult. Die variabiliteit die door de instrumentatie ontstaat doet geen afbreuk aan de coherentie van de plaat, het werkt meer als de talloze kleurschakeringen in een herfstbos. Het maakt dit tot een zeer genietbare plaat en maskeert de wat minder sterke songs, die als vanzelfsprekend op een dergelijk debuut ook aanwezig zijn.
 
'Love Letters For Lonely Hunters' zou best wel eens het startschot voor een indrukwekkende carrière kunnen zijn en ik gun het Laura Merrimen van harte. Tegelijkertijd moet je erkennen dat momenteel wel erg veel artiesten binnen dit genre om de aandacht van de luisteraar vragen en dat de kans groot is dat ze gedoemd is in obscuriteit haar muziek te blijven maken. Als het haar lukt om met deze groep muzikanten verder te werken houd ik het, als eeuwige optimist, bij het eerste.
John Smits
Laura Merrimen
Love Letters For Lonely Hunters