Loudon Wainwright III: Older Than My Old Man Now

 
 

Mijn verwachtingen van dit nieuwe en 22e studio album van Loudon Wainwright waren hoog gespannen. Niet in de laatste plaats door de medewerking van vrienden en familie zoals John Scofield, Ramblin' Jack Elliott, Chris Smither,  zoon Rufus, dochters Martha en Lucy Wainwright-Roche en ex Suzzy Roche.  Wainwright weet bijna als geen ander alledaagse en kleine gebeurtenissen en gevoelens open, kwetsbaar, relativerend en scherp, al dan niet van (cynische) humor voorzien, om te zetten in ogenschijnlijk simpele maar altijd goed te volgen, begrijpelijke  teksten. 

 
De thematiek van deze nieuwe cd is door de titel vrij helder. Ouder worden en de menselijke wetenschap van de eigen sterfelijkheid (Somebody Else en Over The Hill). Hij is met het bereiken van de leeftijd van 65 jaar zijn vader voorbij gestreefd, die op de leeftijd van 63 het tijdige met het eeuwige verwisselde (Older Than My Old Man Now). Op Older... gaat het dan ook vooral over het ouder worden en alle bijkomende problemen die dat kan geven (My Meds en I Remember Sex), het terugkijken op zijn leven tot nu toe (The Here And The Now), verlangen naar zijn jeugd (10) en het beschrijven wat nu eigenlijk belangrijk is in het leven (All in A Family, The Days That We Die en In C).  Over The Hill, een van de mooiste nummers en een eerbetoon aan ex-vrouw Kate McGarrigle die in 2010 overleed, is een duet met dochter Martha. Dat eerbetoon wordt overigens prachtig ingeluid door het instrumentale Interlude. Het klinkt als een prachtig klassiek requiem bestaande uit alleen violen. 
 
Ook opener The Here And The Now is een schoonheid. Een uptempo en funky blues. Ook het tweede en derde nummer, In C en het titelnummer, mogen er zijn en klinken als Wainwright op zijn best. Het middendeel van Older... word dan wat fragmentarisch. Double Lifetime, Date Line en My Meds klinken wat vrijblijvend en ook tekstueel haalt Wainwright hier niet zijn normale niveau. De relativerende humor helt hier iets te ver over naar het kolderieke. Daartussen staat dan nog het betere All In A Family. Het vervolg gaat dan over in het genoemde Interlude en Over The Hill. Ghost Blues en I Remember Sex zijn grappig, maar benadrukken wel het fragmentarische karakter van het album. Vervolgens wordt er weer sterk afgesloten door het viertal Somebody Else, The Days That We Die (met zoon Rufus), 10 en Something's Out To Get Me.
 
Vermeldenswaardig is nog het bijbehorende boekwerkje, dat volstaat met foto's uit het familiealbum. Dat gegeven samen met de medewerking van zijn andere ex-vrouw Suzzy Roche en zijn kinderen geven duidelijk weer dat Loudon zijn prioriteiten met het ouder worden heeft bijgesteld en helder heeft wat voor hem in deze levensfase van belang is.
 
Onder de streep is de conclusie dat Wainwright wederom een prachtige plaat heeft gemaakt, die deels tot zijn beste werk gerekend mag worden, maar helaas ook een aantal vullertjes herbergt die ofwel muzikaal afwijken of tekstueel niet aansluiten bij de thematiek. De humor neigt op een aantal nummers iets teveel naar het komische en is niet, zoals bij veel van zijn humor, tongue-in-cheek of cynisch. Niettemin een kniesoor die zich daardoor laat overhalen dit album niet aan te schaffen. Veruit het grootste deel is genieten van een op dreef zijnde songwriter die hopelijk nog jaren meegaat.
Arjan Post
Loudon Wainwright III
Older Than My Old Man Now