Malcolm Holcombe : Come Hell or High Water

 
 

Malcolm Holcombe is, naast zijn vrouw Cyndi, in ieder geval gezegend met een fijn stel muzikale vrienden. Jared Tyler en Marco Giovino vergezellen hem nu al een paar albums als instrumentale kompanen, ook nu weer. Marco de percussie en drums, en Jared als veelzijdig snarenplukker. Bovendien wordt het ruimhartige bezoek van Greg Brown en Iris DeMent tijdens de plaatopnames van Come Hell or High Water dankbaar omgezet in een effectieve bijdrage. Sowieso prettig dat Greg zijn neus even laat zien, want zijn eigen carrière lijkt momenteel te zijn omgezet in een verlengde winterslaap.  Malcolm wordt structureel door vakbroeders overstelp met lofbetuigingen. Ik denk dat deze zanger met het markante stemgeluid dit in de eerste plaats te danken heeft aan zijn eigenzinnige benadering van het Roots genre. Hij speelt met de traditionele elementen, kneedt zijn songs dusdanig, en geeft hen vervolgens dat karakteristieke douwtje, zodat het gefabriceerde miniatuurtje levensvatbaar wordt. Eigenlijk heeft Malcolm een beetje van iedereen iets. Een beetje Steve Earle, ietwat Springsteen, sporen van Van Zandt, en ook laat zich een waarschijnlijke link maken naar Tom Waits. Jaren geleden werd Malcolm naar voren geschoven door het muziekblad Rolling Stone, maar die belofte, hoe zeer het hem gegund is, kwam niet uit de verf. Malcolm’s fans kennen geen reusachtige aantallen, echter wanneer je hem eenmaal hebt opgepikt is het moeizaam loslaten.

 

Wellicht dat het ene album meer aanslaat dan het andere. Met Pretty Little Troubles wist Malcolm, wat mij betreft, als vanouds een geïnspireerde plaat te maken. Ga er maar aan staan, want slechts weinig artiesten weten jarenlang de boog effectief gespannen te houden. Anderzijds, je moet het ijzer smeden wanneer het heet is. Niets minder prachtig dat iemand als David Crosby jarenlang solo weinig relevants presteert, en dan ineens, alsof uit het niets, zich wederom van zijn beste kant laat horen. Liever zo dan trouwplicht ieder jaar aan je verwachtingen trachten te voldoen. Laat Malcolm maar schuiven op Come Hell or High Water. Hij omarmt het moment. Pakt, want wie wil dat nu niet, een aantal duetjes met Iris DeMent zoals in I Don’t Wanna Disappear, of het al in 2005 geschreven Gone By The Ol’Sunrise, maar ook de bekoorlijke Kerri Powers is van de partij. Qua jaargetijde nijgt de plaat naar de laatste maanden van het jaar. Het  is guur. Verscheurd en verschrompeld luidt vrij vertaald het laatste nummer, en tussendoor is zelfs ruimte voor een kerstliedje. Sun Goes Down In the Winter doet je alvast uitzien naar Rundvlees en Rode Kool, of een bonenschotel met spek en een goed glas rode wijn. Met Holcombe erbij door de speakers, of liever nog, live. Laat de winter maar komen!

Review
Rein van den Berg
Malcolm Holcombe
Come Hell or High Water
Label: 
Gypsy Eyes Music
Releasedatum: 
14-9-2018