Marike Jager: The Silent Song

 
 

Op haar vierde album The Silent Song zet singer-songwriter Marike Jager een stap terug die tegelijkertijd een fikse stap voorwaarts is. Beide stappen markeren een cruciale fase in de ontwikkeling van Jager als liedjesschrijfster. De stap terug slaat op de setting waarin de plaat is opgenomen en de bewuste keuze om elke song zo naakt mogelijk vast te leggen: een lemen tuinhuisje, een stem, een gitaar, sporadisch een loopje op de piano en het geluid van de natuurlijke elementen die een niet te onderschatten rol speelden tijdens de opnames van dit album (zoals de donder en de regen in het intro en outro van de bekoorlijke afsluiter Wings). De stap vooruit zit hem erin dat Jager zich realiseert dat het niet per se nodig is om elke stilte in je liedjes op te vullen. Het resultaat van dat proces is een plaat die volstaat met breekbare en intieme liedjes die zich zonder enige moeite nestelen in het hart van de luisteraar.

Geen begeleidingsband, geen brede arrangementen, geen overweldigend volume dus. In plaats daarvan gunt Jager iedereen die welwillend genoeg is om te luisteren een blik in een wereld waarin liefde niet per se noodzakelijk hemelse vreugde brengt, maar het hart wel degelijk kan verwarmen. Het breekbare Don’t You, een duet met Ron Sexsmith, is zo’n soort song. The Wolves Are Howling ook, al lijkt de titel het tegenovergestelde te zeggen (prachtige verdwaalde flarden piano!). Diezelfde liefde kan overigens ook gaten in de ziel branden. Daar gaat Pick Up The Phone over, een nummer met een piano die er hard over denkt om de kant van nachtelijke jazz in te slaan. In Everyone Wants To Blame You neigt Jager wat broosheid betreft een tikkeltje naar Marisa Nadler en er zijn heel wat slechtere gelijkenissen te bedenken in de wereld van vrouwelijke singer-songwriters. De referentie maakt vooral duidelijk dat The Silent Song een heel andere Marike laat horen dan degene die we dachten te kennen: breekbaar, intiem en betoverend.

Martin Overheul
Marike Jager
The Silent Song