Matt Watts: How Different It Was When You Were There

 
 

Melancholie heeft veel gezichten en uit zich misschien in nog veel meer klanken. Meestal worden die klanken omhuld door zachtheid, stilte en een zekere mate van reflectie. De samenstelling van die ingrediënten in de vorm van bijvoorbeeld strijkers, toets- of blaasinstrumenten, bepaalt het verschil tussen wat we voor het gemak kunst en kitsch kunnen noemen. Ook al is hij pas 28, de Amerikaans-Belgische muzikant Matt Watts heeft op How Different It Was When You Were There, zijn vierde album alweer, heel goed door dat je weemoed zorgvuldig moet doseren omdat je anders de kans loopt dat de luisteraar afhaakt door een overdosis suikergoed. Een bijkomend obstakel dat hij met glans ontwijkt, is de steeds dreigende en vaak dodelijke vergelijking met die ene overleden singer-songwriters die tegen wil een dank een soort van ijkpunt is geworden voor iedereen die zich opstelt als een gevoelige ziel. Watts is op de elf nummers die dit album telt namelijk vooral zichzelf, een objectief dat hij niet enkel behaalt dankzij het feit dat er geen enkele misser op de plaat staat, maar ook door de hulp van een schare uitgelezen Belgische muzikanten zoals het duo Eriksson en Delcroix, multi-instrumentalist Nicolas Rombouts, gitarist Geert Hellings en Stef Kamiel Carlens.

Watts opent met Time Turns as an Engine dat door de national guitar van Hellings beelden van het uitgestrekte landschap van Texas oproept: leegte die op de een of andere manier nooit desolaat is. Het daarna volgende liefdeslied Joanne is dan weer zo fragiel als zeer fijn geslepen kristal. Al even fragiel, maar tegelijk ook robuust is How Many Years dat steunt op een heerlijke akoestische bas, de subtiele drums van Maarten Moesen en het al even subtiele toetsenwerk van Rombouts. Een nummer dat het in zich heeft om een hart te verwarmen én te breken. Dat geldt evenzeer voor de karig geïnstrumenteerde break-up song If We’ll Ever Meet Again waarin de stilte een hoofdrol speelt. Met Your Love is not Your Own en Days Have Come and Gone wijkt Watts ietwat af van de fluwelen zachtheid die zijn muziek kenmerkt, zonder de stemming die hij zo nauwgezet opbouwt in het gedrang te brengen. Die muzikale eenduidigheid is een van de troeven van een album dat zich het best als een geheel laat beluisteren in plaats van een verzameling songs met onderlinge raakpunten. Een album waarop kwetsbaarheid geen zwakte is, maar een sterkte.

Review
Martin Overheul
Matt Watts
How Different It Was When You Were There