Michael Chapman: Fish

 
 

Sinds enige tijd gaat mijn interesse meer en meer uit naar instrumentale muziek. Wellicht heb ik een milde vorm van informatie-obesitas. Laat in plaats van woorden de muziek het verhaal maar doen. Ik ervaar het als een verademing.

De Britse zanger, liedjesschrijver en gitarist Michael Chapman is sinds eind jaren zestig actief. Hij vervaardigde meer dan veertig albums. Chapman kwam tegelijkertijd op met artiesten als John Martyn en Roy Harper. Zijn werk wordt wel vergeleken met dat van Bert Jansch en John Renbourn. Dat Michael Chapman zich hierin vinden kan, blijkt wel uit een saluut aan Jansch op een van zijn vroegere albums. Daarnaast bracht hij tevens een ode aan o.a. de Amerikaanse gitarist John Fahey. De laatste jaren is een groot gedeelte van zijn catalogus opnieuw uitgegeven. Voor deze late bekeerling wordt het op deze manier gemakkelijk gemaakt om mij in het werk van deze artiest te verdiepen.

Chapman laat zich op het instrumentale Fish ondersteunen door Sarah Smout (cello) en Alex Warners (toetsen). Met slide gitaar en naar het Amerikaanse platteland lonkende Plain Old Bob has a Hoe Down opent het album. Chapman neemt de tijd, gemiddeld klokken de tien stukken rond de vijf minuten. Telkens weet hij hierbij een fraaie spanningsboog neer te zetten. Met het ingetogen en rinkelend gespeelde Lament for Nepal en afsluiter Nima Lama neemt hij de luisteraar mee op reis naar deze bergstaat in de Himalaya. In beide ruimtelijk klinkende stukken laat hij de gitaarklanken even kalm opkomen als ook weer uitdoven.

Het donker getinte Stockport Monday behoort tot een van de langere stukken van het album. Het behoort tevens tot het meest geïnstrumenteerde werk. De lage, warme klank van de cello onderstreept hier zowel de breed uitwaaierende gitaarklanken als het stemmige karakter van het stuk. Het enerverende Stockport Monday is een saluut aan collega zanger en gitarist Tom Rush. Het is geïnspireerd op diens Rockport Sunday. Verder brengt Chapman o.a. het als een overpeinzing klinkende Jack. Is het mogelijk een lofzang op collega gitarist Jack Rose? Ook brengt hij een nieuwe versie van het uit 1970 stammende March Rain. Daarnaast portretteert hij met Ehud de gelijknamige Bijbelse rechter. Ook hier neemt Chapman de tijd om tot de luisteraar door te dringen.

Met zijn laatste album Fish laat Michael Chapman zich als een gelouterd artiest beluisteren. Gedurende het gehele album klinkt zijn rijpe gitaarspel even bezonken als afgewogen. Nergens etaleert hij vingervlugheid. Wel hoor je continu op de achtergrond zijn enorme potentieel. Deze man hoeft na ruim vijftig jaar werkelijk niets meer te bewijzen. Met Fish haalt de liefhebber van akoestische gitaarmuziek het neusje van de zalm in huis.

Review
Hans Jansen
Michael Chapman
Fish
Releasedatum: 
30-10-2015

Ook interessant

Michael Chapman: 50 Koos Gijsman 15 Jan 2017
Joost Dijkema: Sacred Revelations John Smits 2 Jan 2017
Nieuwe Michael Chapman in januari John Smits 12 Oct 2016
Glenn Jones: Fleeting Hans Jansen 20 Mar 2016
Michael Chapman: Trainsongs John Smits 13 Mar 2011