Michael Chapman: Trainsongs

 
 

Michael Chapman kreeg begin jaren zeventig enige bekendheid, vooral door het door critici zeer lovend ontvangen Fully Qualified Survivor uit 1970, een plaat waarop ook ene Mick Ronson speelde, die naar verluidt aan dit album zijn latere samenwerking met David Bowie te danken had, naast de uitstekende bassist Rick Kemp, die later bij Steeleye Span grotere bekendheid kreeg. Op Fully Qualified Survivor, onlangs in een geremasterde versie heruitgebracht, etaleerde Chapman zijn fenomenale kwaliteiten als songsmid en gitarist.

Hoewel hij prima platen bleef maken, waaronder het miskende Millstone Grit uit 1973, en in de tweede helft van de jaren zeventig zijn koers enigszins richting pop verlegde, bleef erkenning op grote schaal uit en in de jaren tachtig verdween hij, mede door gezondheidsproblemen, volledig uit zicht. Midden jaren negentig maakte hij een verrassende come-back met sterke albums als Navigation, Dreaming Out Loud en The Twisted Road, maar ook deze platen werden slechts door een kleine groep liefhebbers opgepikt.

Chapman’s gitaarstijl is te omschrijven als een intelligente mix van folk, blues en rock, waarmee hij een heel eigen geluid heeft gecreëerd dat nu eens herinneringen oproept aan mensen als Peter Green en Eric Clapton, dan weer aan Bert Jansch, Leo Kottke en John Fahey. De eind 2009 overleden gitarist Jack Rose was bevriend met Michael en beiden hebben veel samen getourd. Wie de platen van Jack Rose beluistert hoort de invloed van Chapman heel duidelijk.

Met het uitbrengen van de dubbel-cd ‘Trainsong: guitar compositions, 1967-2010’ krijgt de liefhebber van het betere gitaarwerk opnieuw een kans. Geïnitieerd door Thurston Moore van Sonic Youth werden voor dit project nieuwe instrumentale uitvoeringen vastgelegd van Chapman-songs uit zijn gehele actieve loopbaan, aangevuld met enkele (bij mijn weten) niet eerder op de plaat vastgelegde nummers. Hoewel je als fan van het eerste uur wel eens de boeiende combinatie van doorleefd sentiment en humor van de teksten van Chapman kunt missen, valt deze dubbelaar door liefhebbers van subliem gitaarwerk te genieten als een warm bad van bijna twee uur, waarbij Chapman Chapman niet zou zijn als er niet regelmatig enige straaltjes verfrissend ijskoud water uit de douchekop zouden sproeien.

Wie Chapman’s oudere werk niet kent zal ongetwijfeld de behoefte krijgen aan een inhaalslag, waarbij de heruitgave van Fully Qualified Survivor natuurlijk een niet te missen kans is. De cd’s zijn verpakt in een mooi verzorgde mini-elpeehoes, met een boekje met voor elke song korte aantekeningen van Michael zelf en een introductie van Charles Shaar Murray. Zo leer je dat het nummer Rainmaker (van zijn eerste, zeer aanbevelenswaardige, gelijknamige album) niet opnieuw is opgenomen omdat Chapman het, na een tuinongeluk enkele jaren geleden, nu fysiek te veeleisend vindt (maar de set bewijst onmiskenbaar dat genoeg vingeracrobatisme is overgebleven), en dat Naked Ladies and Electric Ragtime Chapman’s antwoord was op de vraag wat zijn favoriete dingen in het leven waren.  Dat laatste is in ieder geval geen verrassing voor wie Michael Chapman door de jaren heen gevolgd heeft.

John Smits
Michael Chapman
Trainsongs

Ook interessant

Michael Chapman: 50 Koos Gijsman 15 Jan 2017
Joost Dijkema: Sacred Revelations John Smits 2 Jan 2017
Nieuwe Michael Chapman in januari John Smits 12 Oct 2016
Glenn Jones: Fleeting Hans Jansen 20 Mar 2016
Michael Chapman: Fish Hans Jansen 8 Nov 2015