Michael Kelsh: Harmony Sovereign

 
 

Mijn Canadese muziekvriend Duke Lang omschrijft het talent van Michael Kelsh als een kostbare schat. A somewhat buried treasure, but a treasure all the same. Steve Earle verwoordt het anders, hij zegt: Kelsh zingt fluisterzacht, waardoor je meer nadrukkelijk gaat luisteren om tot de kern van zijn songs te raken. Lovend genoeg om eens nader te beluisteren. Harmony Sovereign, zijn vierde soloplaat, verscheen begin dit jaar, en je proeft aan de songs dat hij niet over één nacht ijs is gegaan. Zijn vorige, Well of Mercy, dateert alweer van 2001. Kelsh groeide op in San Antonio, Texas en lijkt zijn hele leven al verwant met muziek. Hij heeft samengewerkt, gemusiceerd, opgetreden en muziek geschreven met een keur aan artiesten, waaronder Walt Wilkins, Sam Baker, Rodney Crowell, Bonnie Bramlett, Poco, Rusty Young, etc. Hij heeft jaren muziek gemaakt voor platenmaatschappijen en het werd tijd weer eens iets onder eigen naam uit te brengen. Samen met een stel muziekvrienden kwam Harmony Sovereign tot stand. Het veld aan liedjes werd door co-producent Bill Halverson uitgedund tot 16 stuks, en in de gewenste volgorde gezet. Wat hebben Crosby, Stills and Nash, Cream, America, Bill Withers, Neil Young, The Texas Tornadoes, Jimi Hendrix, Tom Jones, Chuck Berry en Bad Company gemeen? Je raadt het al: Bill Halverson! Naast Michael Kelsh kun je bijdrages horen van Jack Sundrud (voormalig bassist en liedjesschrijver van Poco), Siobhan Kennedy, Bob Delevante, Ray Kennedy, John Cowan, Tammy Rogers en Paul Griffith.

Een zoet, doch evengoed verfijnd geschreven song opent het album. Wat doe ik wanneer ik weer eens stuk loop? Terug in jouw armen, dicht bij je hart; zingt Kelsh. Relationele gevoeligheden onder woorden brengen, zonder tot clichés te vervallen, is niet eenvoudig, echter wanneer Kelsh ze bezingt dan is hij geloofwaardig. Tot ziens zeggen gaat hem steeds beter af, maar het blijft pijn doet. 16 prachtige nummers die allen gaan over liefdes, hartzeer, stukgelopen gelopen relaties, familie aangelegenheden en andersoortige pijnpuntjes waar je, als gemiddelde mens tegen aanloopt, maar als melancholisch liedjesschrijver des te meer. Halverwege het album is een instrumentaal rustpuntje ingelast in de vorm van Oxbow Breakdown. Ik ga geen individuele nummers naar voren schuiven of belichten. De kwaliteit van de nummers is hoog. Puntgaaf gesmeed songmateriaal. Ideaal luistervoer voor iedereen met een zeker empathisch besef, maar zelfs wanneer je gevoelens ietwat gedesoriënteerd zijn heeft Michael Kelsh een lapmiddel. Prachtplaat! 

Review
Rein van den Berg
Michael Kelsh
Harmony Sovereign