Mike Ross: the Clovis Limit – Part 1

 
 

Laat ik beginnen met een verontschuldiging mijnerzijds aan het adres van Mike Ross. Het is jammerlijk en simpel. Achteraf bekeken had ik vorig jaar aandacht moeten besteden aan zijn cd Jenny’s Place. Het duurde even voordat deze plaat inzonk. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de muziek van dat album met regelmaat boven kwam drijven. Helaas glipte een recensie er vanwege een veelvoud aan factoren tussendoor. Mike sorry! Jenny’s Place kent veel moorddadig mooie momenten. Ik grijp nu dan ook met beide handen de gelegenheid om Mike’s muziek alsnog te benoemen. The Colvis Limit heeft evenals zijn voorganger verrassende componenten. Terwijl het karakter van Jenny’s Place als geheel meer richting Rock trekt, kozen Mike en de zijnen dit keer accenten die vooral de Country kant van Americana benadrukken. Het is evengoed weer een plaat geworden die grossiert in veelzijdigheid. Teveel Country kan muziek voor mij uit de markt prijzen, en op een aantal nummers schuren we langs het randje. Anderzijds, daar waar Jenny’s Place een nadrukkelijke conventionele plaat is, had ik verwacht dat die per draaibeurt zou doodbloeden, terwijl het tegenovergestelde gebeurde.

 

Bij deze Colvis zitten op een eerste gehoor ook wat zwakke broeders, maar naarmate ik de plaat vaker draai, draait ook mijn opinie. Mike’s muziek heeft schijnbaar effe tijd nodig. Een rare mengeling van verrassing, schaamte en voorspelbaarheid, en mensen, verdomd, ik vind het simpelweg erg leuk. Mike Ross’s muziek is muziek die vermakelijk is. Gewoon lekker recht toe, recht aan. En waarom ook niet? Het hoeft niet altijd doordacht of bedachtzaam te zijn. Zoals gezegd, due nieuwe album leunt sterk op pedal steel en fiddle. De basis werd opgenomen te Nashville, Tennessee in de Monster Studio’s van multi-instrumentalist en acteur Brian Irwin. De basistapes weden thuis in Sussex gecompleteerd met Britse musici. There’s never going to be a happy Ever After voegt tenslotte alsnog een intellectueel tintje toe. Als is het eentje met vermakelijke knipoog. Ook wel eens prettig. En ook wel eens prettig wanneer je jezelf niet al te serieus neemt.

Review
Rein van den Berg
Mike Ross
the Clovis Limit – Part 1
Label: 
Taller Services
Releasedatum: 
26-4-2019