Mike Younger: Little Folks Like You And Me

 
 

Een cd die na één keer luisteren al een onuitwisbare indruk maakt en dat na meer dan twintig draaibeurten nog steeds doet, is Little Folks Like You And Me van Mike Younger, een man die van vele markten thuis is. Hij wordt activist, poëet, songwriter en muzikant genoemd en natuurlijk kloppen al die kwalificaties als een bus, maar Younger houdt niet van hokjes. Hij heeft zichzelf altijd een vrije geest genoemd, eigenlijk al sinds het moment dat hij op 17-jarige leeftijd zijn ouderlijk huis in het Canadese Nova Scotia de rug toekeerde en aan een zwerftocht begon die via New York City en New Orleans in Nashville eindigde. Daar ontmoette hij aan het einde van de vorige eeuw Rodney Crowell die hem bijstond tijdens de productie van zijn eerste album, Somethin’ In The Air. 

Little Folks Like You And Me is achttien jaar later zijn vierde plaat en daarop laat hij horen een geweldige componist en een uitstekende zanger te zijn, die het in zijn teksten altijd opneemt voor ‘de kleine man’, die té hard werkt voor té weinig geld. Younger krijgt van critici weleens het verwijt dat hij iets te goed naar collega-muzikanten heeft geluisterd, maar zijn composities hebben meer dan voldoende eigen gezicht: luchtig, maar toch doorwrocht, goed in het gehoor liggend, maar niet simpel. Bovendien is zijn muziek veel minder bombastisch dan het werk van Springsteen en een stuk steviger dan dat van JJ Cale. Dat hij daarnaast af en toe wordt vergeleken met Don Henley (er is potdomme slechter vergelijkingsmateriaal te bedenken) komt door zijn stem die licht hees is, en dat klinkt geweldig. Luister maar eens naar What Kind Of World en How To Tell A Friend Goodbye. Het zou zomaar kunnen dat de oude Don deze nummers zelf graag had geschreven. 

Verder verpakt Younger maatschappelijk relevante thema’s in tamelijk vrolijke melodieën, die, het moet nogmaals gezegd, maar niet gaan vervelen. Het zijn stuk voor stuk pakkende songs, soms aangekleed met lekkere gospelachtige achtergrondkoortjes, zoals in If I Was A Wheel en Never Was A Dancer. Maar er is ook ruimte voor een verstilde ballade zoals Poisoned Rivers (een akoestische gitaar, een dobro, zacht drumwerk en een mondharmonica), dat gaat over het verzet van de ‘little folks’ tegen grote, machtige bedrijven die te vaak kunnen doen en laten wat zij willen. En ook de onvervalste country ontbreekt niet, laat Rodeo Queen horen.

Het gebeurt niet vaak dat een cd geen enkele zwak nummer bevat, maar bij Little Folks Like You And Me is dat wel degelijk het geval. Een topplaat die aan het einde van 2017 zeker in één jaarlijstje zal voorkomen. 

 
Review
Paul Heyblom
Mike Younger
Little Folks Like You And Me
Label: 
Mike Younger
Releasedatum: 
21-7-2017