Nick Jonah Davis: House Of Dragons

 
 

Elk jaar koop ik graag een of meerdere albums gevuld met akoestische gitaar. In maart verraste de Amerikaanse gitarist Glenn Jones mij met het album Fleeting. Zijn werk wordt tot de zogenaamde 'American primitive guitar' gerekend. John Fahey wordt als de grondlegger van deze muziekstijl gezien. Gedurende de jaren zestig en zeventig maakte bijvoorbeeld Robbie Basho furore met deze muziek.

Onlangs kwam ik in het bezit van het album House Of Dragons van de Britse gitarist Nick Jonah Davis. Hij vervaardigde reeds drie albums, tevens vond hij een plek op het album Oh Michaël, Look What You’ve Done, een hommage aan de eveneens Britse gitarist Michaël Chapman. Het werk van Davis komt doorgaans al improviserend tot stand. Hij reflecteert daarbij op zijn gevoelens en ervaringen en hoopt met zijn werk bij het publiek een gevoelige snaar te raken. Zijn belangrijkste wapenbroeder is de Duitse gitarist Steffen “Basho” Junghans, met wie hij ook toerde. Junghans noemt Leo Kottke als een van zijn belangrijkste invloeden. Met het titelnummer House of Dragons geeft Davis meteen op niet mis te verstane wijze zijn visitekaartje af. Het stuk kent een kalm intro waarna het in woeliger water terecht komt. Nergens verliest het ruim zes minuten klokkende stuk daarbij ook maar iets van zijn scherpte.  

Fraaie boven- en ondertonen vullen hoogtepunten Howie Heads For The Hills en The Standsville Strut. Het rijke geluid doet wel wat aan de al eerder genoemde Leo Kottke denken. Met Double Peace onderstreept Davis al eerder gesignaleerde Oosterse klanken, waarbij de slide van de Weissenborn-gitaar leidend is. Ook op het intieme en bijzonder sfeervolle Zanzibar Chai lijkt de Oriënt nooit veraf. Op The Peace Of Running Water staat fingerpicking centraal. Nergens leiden overige instrumenten af. Heerlijk hoe deze muziek helder als een bergbeekje uit de speakers stroomt en de volledige aandacht opeist. Het rijkst geïnstrumenteerde stuk van het album telt didgeridoo, banjo en balaphone. Aan het eind van het album zetten deze instrumenten op akoestische gitaarblues The Illumination Of Nelson Fortune de nodige luister bij. House Of Dragons laat zich kennen als een smaakvolle mengeling van American primitive guitar en licht met Oosterse specerijen gekruide, door en door Engels klinkende, gitaarklanken.

Review
Hans Jansen
Nick Jonah Davis
House Of Dragons
Label: 
Thread Recordings
Releasedatum: 
26-8-2016
Een smaakvolle mengeling van American primitive guitar en licht met Oosterse specerijen gekruide, door en door Engels klinkende, gitaarklanken.