Peter Oren: Anthropocene

 
 

De aarde roert zich. Veranderingen in de atmosfeer hebben de oorspronkelijke verhoudingen danig in de war geschopt. Grootschalige ontbossing, verbranding van fossiel brandstoffen zorgen voor het opwarmen van de aarde. IJsvlaktes smelten, de zeespiegel stijgt en erosie neem toe. We zijn aanbeland in het Antropogene tijdperk. Het oud-Griekse woord Anthropos staat voor mens, en wanneer je daar het achtervoegsel –ceen aan vastplakt, dan krijg je vervolgens het tijdvak waarin door (onverantwoord) menselijk handelen een eeuwenoud proces in de soep loopt. Anthropocene, titel van Peter Oren’s nieuwe plaat, gaat over de klimaatveranderingen, de bijkomende effecten, en onze verantwoordelijkheid. Peter Oren verwoord zijn ongerustheid in een aantal prachtige nummers, en vraagt zich af of deze wanorde nog een halt valt toe te roepen. How will we escape this hell we made? Een terechte constatering over een vraagstuk dat voorrang moeten krijgen bij regeringsleiders. Een enorme uitdaging waarin de mens al zijn beschikbare kennis, tijd en geld moet stoppen. Verstandig omgaan met de natuurlijke voorzieningen vraagt acuut aandacht, een andere manier van denken is nodig. Het gif zit als het ware in onze aderen, en het moet er uit. Peter is weinig hoopvol. We zitten in de val, vastgelopen in onze eigen moorddadig ecosysteem. En de klok loopt. De bijtjes zijn harder nodig dan hun honing.

Zijn soloplaat was eenvoudig. Korte nummers, die, wanneer je terug redeneert de opmaat waren voor wat zou gaan komen. Teksten die vanzelfsprekende dingen van het leven omarmen. Je gezondheid, je lief, je kinderen, vrienden, je leefomgeving en brood op de plank. We hebben weinig nodig, en uiteindelijk gaan we ten onder aan onze eigen overvloed. Orens stem heeft een klein beetje van Colter Wall. Zijn stijl laat zich als rootsy definiëren, waarbij elementen van folk en pop bij elkaar komen. Qua vergelijking moest ik onwillekeurig denken aan de Britse artiest Jack Harris, maar ook aan de gedetailleerde perfectie van onze eigen Johan Borger. Een zo natuurgetrouw mogelijk geluid wordt nagestreefd. Muziek waarmee je jezelf kan en wil vereenzelvigen. Dit gaat niet over geld. Een goed en gerespecteerde muzikant zijn, daarop is de energie gericht. Mensen als hij scharen zich achter nieuwe waarden waarbij het er niet om gaat dat je ongelimiteerd succesvol bent of hoeveel dat je verdient, maar dat je een waardevolle bijdrage levert aan de maatschappij. Dat me je daarnaast leert kennen als een fijne vader en een sociaal empathisch denkend mens is mooi meegenomen. Minder ik, meer wij.

Review
Rein van den Berg
Peter Oren
Anthropocene
Label: 
Western Vinyl
Foto: Dustin Kilgore
We hebben weinig nodig, en uiteindelijk gaan we ten onder aan onze eigen overvloed