Peter Perrett: How The West Was Won

 
 

Ondanks dat mijn muzikale voelsprieten zich begin jaren zeventig begonnen te ontvouwen, wisten The Only Ones (actief tussen 1976-1981, drie platen) aan mijn aandacht te ontsnappen. Deze onverschrokken rockers golfden mee op de new wave die ons overspoelde met veelal alternatieve rock en punkers. Ik durf te bekennen dat ik niet klaar was voor al dat aanstormende muzikale geweld, en beperkte mij tot de meest in het oog/oor springende acts. Mij interesse was toen primair Amerikaans georiënteerd. Terugkijkend besefte ik later dat er veel “schoons” op de nieuwe golf zat. Dit specifieke collectief was mij echter niet eerder opgevallen. Van wat ik nu lees had deze Britse band, waarvan Peter Perrett deel uitmaakte, een ware cultstatus onder insiders en rockfijnproevers. Dat de illustere Perrett weinig “voorbeeldig” was, blijkt wanneer hij als vijftienjarige van school wordt geschopt, en ook van vervolgonderwijs wordt uitgesloten. Muziek bood een uitlaatklep, althans wanneer zijn bestaan niet werd gedomineerd door heroïne, crack of cocaïne. Als zestienjarige liep hij met zijn Zena van huis. Hij trad in 1970 met haar in het huwelijk. Hoe is het in hemelsnaam mogelijk, kun je je afvragen, dat deze bejaarde, doch creatieve, COPD-er (geboren 1952 in zuid London) zich na al die jaren weet te manifesteren met een bescheiden meesterwerkje? 

Wanneer je het album How The West Was Won beluistert, dan hoor je in zijn teksten nog altijd de provocerende dwarsligger terug die hij altijd al geweest moet zijn. Hij kan zo één van die ontspoorde karakters zijn die uit Trainspotting is weggelopen. De teksten zijn ontstaan uit zelfanalyse en zetten zijn schaduwzijde in het zonnetje. Peter Perrett neemt zichzelf zoals hij is, en accepteert de consequenties. Evengoed wist hij een stel kinderen op deze wereld te zetten, die hem bij dit project terzijde staan. Ondanks de veelvuldige pogingen om iets muzikaals neer te zetten, en de telkens daaropvolgende terugval, mogen we Perretts situatie niet als volstrekt nihilistisch beschouwen. De teksten zijn weliswaar weinig mild, maar wel vindingrijk, intelligent en op een wrange manier humoristisch te noemen. Je hoort iemand die zijn bloeitijd beleefde in de punkperiode en daarbij vermakelijk gedesinteresseerd zingt. Puntig aangezette songs brengen Perretts wereld tot leven. Je vindt muzikale referenties terug naar Lou Reed en zijn Velvet Underground, zoals in het titelnummer, waarbij Sweet Jane’s riff schaduwdraait, maar überhaupt in de toonzetting van de muziek. Rauw en donker, lichtelijk gedesoriënteerd, maar bovenal huiveringwekkend vormgegeven door deze Man of Extremes. Prachtige songs en teksten die stevig elektrisch worden opgediend.

Review
Rein van den Berg
Peter Perrett
How The West Was Won
Label: 
Domino Records
Releasedatum: 
30-6-2017