Phil Cook: People Are My Drug

 
 

Voordat Justin Vernon zijn Bon Iver begon speelden de broertjes Phil and Brad Cook in zijn band DeYarmond Edison. Omdat Vernon de focus verlegde naar een solo project, wat resulteerde in For Emma, Forever Ago, gingen beide broers samen met Joe Westerlund verder onder de naam Megafaun. Het collectief, na vier qua stijl uiteenlopende albums, lijkt vanaf eind 2012 te zijn ingeslapen, en sinds die tijd knutselt muzikale Phil aan zijn eigen richting. Southland Mission van 2015 was voor mij een aangename verrassing drie jaar geleden. Typisch een album dat ernaast dreigt te vallen vanwege de onbekendheid van de artiest, maar die wonderwel in mijn speler bleef hangen vanwege puur luisterplezier.

 

People Are My Drug heeft een relatief korte speelduur, maar kwalificeert zich als een zomers gospel plaatje. Het muzikale zelfvertrouwen openbaart zich op alle tracks overtuigend. Het album is geen soloplaat in de meest strikte definitie van het woord, maar het resultaat van een coherente samenwerking tussen Phil en zijn band the Guitarheels. Dusdanig spontaan, losjes en tegelijkertijd vakkundig is wellicht wat je voor ogen staat, maar allerminst vanzelfsprekend. Dat krijg je enkel tijdens sessies wanneer je jezelf voor de volle 100 procent geeft. Het natuurlijke geluid van People Are My Drug staat als een huis, en het is Phil gegund. Hij wordt wellicht geïnspireerd door de mensen om hem heen, het vermoeden lijkt bewaarheid dat het tegenovergestelde ook van toepassing is. Wederom een uitermate geestdriftig gemaakte plaat, barstens vol met korte, scherp aangezette nummers. Nummers die zo vanuit het middenrif geschoten lijken.

Review
Rein van den Berg
Phil Cook
People Are My Drug
Label: 
Psychic Hotline/ Thirty Tigers
Releasedatum: 
8-6-2018