Pierce Pettis: Father’s Son

 
 

Tussen het verschijnen van Father’s Son en zijn vorige album, That Kind of Love, liggen maar liefst tien jaren. Jaren die zijn geabsorbeerd in sneltreinvaart. Als fervent liefhebber van zijn muziek werd hij node gemist. Zijn optredens in Noord Amerika gingen weliswaar gewoon door, hij bracht alleen geen nieuwe albums naar buiten. Muziek en teksten bleef Pierce Pettis genoeg schrijven, bleek uit een ongebruikelijke sessie die ruwweg een jaar geleden plaatsvond. Voor een korte periode bood hij mogelijkheid een 25tal songs te beluisteren via zijn site. Een periode van stilte werd doorbroken, en ineens lagen daar rauwe versies van nieuwe nummers, waarbij fans hun voorkeur mochten aangeven. Ietwat verwarrend, want de kwaliteit was dusdanig hoog dat je amper je keus kon beperken. Uiteindelijk prijken op Father’s Son tien nummers, en dat is inclusief een gebruikelijke Mark Heard cover, en een uitstekende uitvoering van Jesse Winchester’s A Showman’s Life. Ik vraag mij af in hoeverre de artiest zelf zeggenschap behoudt wat de samenstelling betreft. Hoe het ook zij, er ligt voldoende op de plank.

 

Pierce Pettis is behalve een gevoelig man, ook een gelovig man. Hij schroomt niet grote betekenisvolle woorden te gebruiken, waarmee hij risico loopt om over de grens van zijn geloofwaardigheid te gaan. Een nummer als Mr. Zeidman wordt, ondanks knappe bewoordingen, voor mij bijna te zoet van toon. Neemt niet weg dat Joden een onbeschrijflijk onrecht is aangedaan, en het leed waaronder Mr. Zeidman gebukt is gegaan laat zich raden. Bij het Iers van toon aangezette Don’t Know Where I Am zijn de metaforen eveneens voor de hand liggend, echter met dit relatief eenvoudig nummer veegt Pierce menig vakgenoot terzijde. Uiteindelijk hebben we het wel over Pierce Pettis, en er valt onnoemlijk veel te genieten. I know beauty lies, but wouldn’t change it for the world. Het ogenschijnlijke gemak waarmee hij zijn nummers laat lopen is gebleven. De finesse van een nummer als The Adventures of Me (and this Old Guitar) is wederom ongekend. Ook de titelsong wordt ver boven de middelmaat uitgetild. Pierce op zijn best is gigantisch, en hij ontstijgt zichzelf op dit album met regelmaat. Er is niets te zeuren, toch voelt Father’s Son als geheel iets te zuinig aan, althans weggezet tegen mijn opgebouwde verwachting. Wat wil je ook met een hiaat van tien jaar, terwijl hij zijn neus niet laat zien op Nederlandse podia! Wat overblijft, zijn tien knap uitgevoerde songs in een glansrijke productie met vakkundige musici. Het biedt weinig gelegenheid tot kritiek. Dochter Grace, zelf een veelbelovende zangeres, zingt mee in een aantal nummers, evenals Ruth Moody. Pierce houdt ze beide subtiel op de achtergrond.

Review
Rein van den Berg
Pierce Pettis
Father’s Son
Label: 
Compass Records
Releasedatum: 
25-1-2019