Rachel Baiman: Shame

 
 

Grappig hoesje, ietwat apart. Symbolisch bedoeld. Wanneer je de teksten beluistert, dan laat iets van die symboliek zich verklaren. Shame, zowel opener van dit album als titelsong, legt via de bewoordingen van Rachel uit hoe het komt dat de vrouw onderdrukt is geweest. Allemaal omdat grijze “wijze” oude mannen controle bleven uitoefenen door verzinsels opgetekend door de eeuwen heen. Op de hoes staat ze afgebeeld als een levenloos Vrijheidsbeeld, een treetje hoger vanwege boeken met de titels als Heaven, Religion and Humanism en Curses and Spells. Haar viool als protestfakkel. Wees echter niet bevreesd, want Rachel Baiman staat allerminst onder invloed. Zij heeft een eigen wil en is niet van zins doelloos te dwalen. En die eigenzinnigheid heeft een prima americanaplaat opgeleverd in een zorgvuldig geboetseerde productie. Zuivere klanken domineren de nummers die veelal door Rachel zijn geschreven, met uitzondering van Never Tire of the Road. Folkadepten weten ongetwijfeld dat de Ierse folkmuzikant Andy Irvine (bouzoukispeler en medeoprichter Planxty) dit nummer schreef als ode aan Woody Guthrie.

Haar eigen traditioneel aandoende songs zijn overigens uitermate luisterrijk. Eerste luisterervaring deed wat gewoontjes aan, maar wanneer je dit album vaker beluistert, dan komt het geheel beslist boven de middelmaat uit. Zeker wanneer je waardering ondervindt voor de klassieke instrumenten die bij dit genre thuishoren. Naast bas, gitaar en drums zijn het toch vooral de banjo en de viool (fiddle) die de meeste aandacht trekken. Recensie liet iets op zich wachten, mogelijk omdat echte uitschieters ontbreken. Nergens gaat ze volledig los. Het album doet over het geheel genomen in het begin wat vlak aan, maar anderzijds kwalitatief valt er evenmin weinig op af te dingen. Vandaar dat ik aanraad dit album niet op één of twee luisterbeurten te beoordelen. Er valt namelijk genoeg te genieten.

Review
Rein van den Berg
Rachel Baiman
Shame
Label: 
Free Dirt
Releasedatum: 
16-6-2017