Randall Bramblett: The Bright Spots

 
 

Ondanks dat het gonsde van positieve impulsen rondom de TV serie The Sopranos, is het er nooit van gekomen om ook maar 1 aflevering te zien. Geen onwil of iets dergelijke, maar ondanks dat een proces speelde op de achtergrond van mijn bovenkamer, nooit uitgevoerd. Schijnbaar werd de noodzaak tot consumptie onvoldoende geactiveerd. Ambitie gesneuveld tijdens de overdaad aan enthousiasme van anderen, of iets van dien aard? Iets vergelijkbaars heb, of wellicht beter gezegd, had ik met Randall Bramblett. De nieuwsgierigheid was er, aangezien Bramblett’s naam her en der naar boven kwam drijven. Desondanks, het daadwerkelijk beluisteren van zijn muziek heeft zich beperkt tot het heden, tot The Bright Spots.

Bramblett komt uit het zuidelijk gelegen Georgia. Als sessiemuzikant maakt hij naam in de jaren 1973/74 als sessiemuzikant op platen van Greg Allman, B.J. Thomas, Elvin Bishop en The Atlanta Rhythm Section. Vanwege zijn veelzijdige muzikale kwaliteiten was hij regelmatig onderweg, zoals met artiesten als Bonnie Raitt en Steve Winwood. Hij speelt keyboards, saxofoon, gitaar, mandoline, and harmonica. Zijn eigen liedjes zijn beïnvloed, geïnspireerd op blues, folk, and gospel muziek. Zijn veelvuldige samenwerking met Chuck Leavell ontstond eveneens in die vroege jaren zeventig, en zette zich enige tijd intensief voort in de jazz fusion band Sea Level. Kortom Randall Bramblett heeft met zijn talent en vaardigheden niets anders dan een uiterst indrukwekkende reputatie opgebouwd. Zijn solocarrière kent een hiaat van 20 jaar, maar sinds het in 1998 verschenen album See Through Me verschijnt met enige regelmaat nieuw werk.

The Bright Spots biedt iets van die veelzijdigheid uit zijn verleden, althans dat neem ik aan. Een nummer als Tryin To Steal a Minute zou je volgens mij kunnen zien als een referentie naar zijn Sea Level periode, terwijl het materiaal tevens als “Roots-gerelateerd” benoemd kan worden. Verstevigd met rock elementen, dat wel! Randall slaat met schijnbaar gemak bruggen tussen stijlen. Hij weet daar echter op een dusdanige wijze karakter aan te verbinden dat de liedjes niet blijven zweven in het luchtledige, maar daadwerkelijk vullen. Volgens Randall zelf was dit laatste project zijn meest organische. De stukjes van de puzzel vielen nagenoeg vanzelf op de juiste plaats. De meeste tracks zijn live gespeeld in de studio, en ook werd later weinig gemonteerd aan deze basis. Tel alle elementen op uit Randall’s 40 jarige carrière, verbind deze aan de factor Georgia, dan kom je vanzelf tot wat je zou kunnen noemen The Bright Spots. Voor mij is deze plaat niets anders dan een aangename introductie, maar ook meteen een aanbeveling voor hen die hem nog niet kennen. Gevoelsmatig denk ik dat die groep wel eens zeer klein zou kunnen zijn. Wellicht sluit ik de rij. Het zij zo.   

Rein van den Berg
Randall Bramblett
The Bright Spots