Ray Materick: Sidestreets

 
 

Behalve gek op muziek, is ook het zoeken, en vervolgens vinden ervan, een ware passie voor mij. Naar een album van Ray Materick was ik niet bewust op zoek. Vond deze Sidestreets bij toeval in de database van het Koreaanse label Big Pink Music. Evenals sommige kleine Japanse platenmaatschappijen nemen zij de tijd om obscuur singer songwriter werk te voorzien van tot in de puntjes verzorgde heruitgaven. Via het zelfgetitelde 2de album van Jim Sullivan – welke ik (eveneens bij toeval) aantrof in een Amsterdamse muziekzaak – werd ik weer eens naar de site geleid van dit Koreaanse bedrijfje. In het verleden had ik hier al eens Rock Salt & Nails opgeduikeld. Steve Young’s heruitgebrachte klassieker. Niet alles wat de database van Big Pink Music aanbiedt komt overeen met mijn smaak. Een muziekliefhebber met interesse voor de jaren zeventig doodt online echter al snel een uurtje met hun aanbod. Behalve voor mijzelf mogelijk ook voor anderen plezierig genoeg om hun voorraad aan een nader onderzoek te onderwerpen. Voor mij sprong dit album van Materick er uit. Een plaat die qua geluid – het is de tijdsgeest die hierbij mede een rol speelt – overeenkomsten vertoont met Silent Passage van Bob Carpenter. Zelfs de zang lijkt enigszins verwant aan deze te vroeg gestorven Canadees. Een gedreven jonge man bovendien.

Het zou me niet verbazen wanneer de volgende tekst nog steeds in Materick’s biografie staat: “In 1972 Materick signed with one of Canada's first truly independent labels, Kanata Records, to release his first solo album, 'Sidestreets', produced by David Bird. The gritty, gravelly voiced and lyrically brilliant album was greeted as a masterpiece by critics.”  Helaas geeft Materick’s site op dit moment weinig informatie prijs. Hij is nog steeds actief in de muziek. Zowel als uitvoerend artiest, als producent voor beginnende acts. Of zijn huidige werk voor mij even relevant is als zijn debuut van destijds, daarvan heb ik geen weet, die ken ik nog niet. Na Sidestreets wordt zijn muziek – althans de fragmenten die ik heb kunnen vinden - laid back, gentle & easy. Zijn albums uit de jaren zeventig missen daardoor voor mij de gewenste aantrekkingskracht. Materick zocht de weg naar succes, en luisterde hierdoor mogelijk minder naar zijn artistieke kompas. Het zou kunnen zijn dat deze LP’s werkjes bevatten vergelijkbaar aan het uitmuntende “Season of Plenty” welke ik aantref op Sidestreets. Een heerlijke vroeg jaren zeventig plaat waarin jeugdige hartstocht vloeit. Sidestreets bevat muziek die vertrouwd klinkt, als een vriend die je in jaren niet hebt gezien. Je pakt de draad nieuw op, alsof de factor tijd uitgeschakeld is geweest. Ray Materick vond zijn inspiratie in de Britse golf die destijds woedde met bands als The Rolling Stones, Procol Harum, Them en The Animals.
Rein van den Berg
Ray Materick
Sidestreets