Ray Wylie Hubbard: A Enlightenment B Endarkenment

 
 

Het fantastische muziekjaar 2009 ligt nog geen twee volledige weken achter ons of een van de eerste prachtplaten van het nieuwe jaar meldt zich al met de oerkracht van een fors uit de kluiten gewassen tientonner: bijtende (slide-)gitaren, vlijmscherpe riffs, donderende drums en een door het leven getekende stem. De titel van dit zinderende werkstuk? ‘A. Enlightenment B. Endarkenment (Hint: There is no C)’. De verantwoordelijke voor deze allesverzengende wervelwind? Ray Wylie Hubbard, 63 jaar jong, veertien albums op zijn kerfstok en dezer dagen gewapend met twaalf kolkende songs die hun oorsprong vinden in zijn middenrif. Hubbard’s vorige én uitstekende cd ‘Snake Farm’ dateert alweer van vier jaar geleden dus het werd stilaan tijd voor een opvolger. Niet dat deze Texaanse country outlaw de voorbije jaren op zijn lauweren heeft gerust. Naast toeren, songs schrijven en produceren (o.a. het titelloze debuutalbum van Band Of Heathens uit 2008), had Hubbard een wekelijks radioprogramma en zette hij zijn eerste stappen in de filmwereld. Maar zoals bekend kruipt het bloed tóch waar het niet gaan kan, met ‘A. Enlightenment […]’ als imponerend resultaat. Naast bekende namen als Kevin Russell (The Gourds), Gurf Morlix, Ray Bonneville en Bukka Allen (Flatlanders, Ryan Bingham) doet Hubbard op dit album ook een beroep op de fluwelen stemmen van The Trisha’s (Savannah Welch, Liz Foster, Kelly Mickwee en Jamie Wilson) die toch al fantastische songs als ‘Pots And Pans’ (wat een heerlijke drive!), ‘Whoop And Holler’ (vrijwel geheel ontklede gospel), ‘Everyday Is The Day Of The Dead’ (hypnotiserend tot en met het chaotische einde) en ‘Opium’ (een achterneefje van ‘Sister Morphine’ van de Stones) op een nog hoger niveau tillen. Hubbard heeft nooit een geheim gemaakt van zijn invloeden en dat doet hij op dit album al evenmin. Het slepende ‘Drunken Poets Dream’ gaat over zijn literaire held Edgar Allan Poe. ‘Down Home Country Blues’ verwijst in stijl én lyrics naar Howlin’ Wolf. ‘Wasp’s Nest’ is een geslaagde variatie op Willie Dixon’s ‘Little Red Rooster’, inclusief schitterende slide-gitaar. En ook een monumentale song als ‘Tornado Ripe’ heeft een fikse pot mosterd gehaald bij de oude bluesmeesters. Tegelijkertijd klinken deze songs als authentieke Ray Wylie Hubbard: bloedeerlijk, ongepolijst, intens en zo ‘greasy’ als de werkvloer van een garage langs de Interstate 35 naar Austin. ‘A. Enlightenment B. Endarkenment (Hint: There is no C)’, overigens twee uitersten waarin Hubbard zich als een vis in het water voelt, is een album met de stootkracht van een op scherp staande Smith & Wesson: klaar om je omver te blazen!

Martin Overheul
Ray Wylie Hubbard
A Enlightenment B Endarkenment
(Hint: There Is No C)