Redbird: Live at the Café Carpe

 
 

Gelegenheidssamenstelling Redbird komt met 2de release. Er valt hier te luisteren naar een samenstelling van opnames die gemaakt zijn “at Café Carpe” over december 2008 en overige data in 2009. Behalve muzikale belangstelling gaat hun wederzijdse interesse voor elkaar verder. De onderlinge vriendschap proef je ook aan de uitermate ontspannen uitvoeringen. Foucault, Delmhorst, Mulvey & Goodrich werken veelvuldig samen, ook ter opluistering van hun solowerk tref je met regelmaat gastbijdragen aan. Er is ook onderling respect en waardering, de individuele ego’s geven elkaar royaal de ruimte. Ik hoor geen gretige ambitie van iemand die zo nodig “the credits” op moet eisen. Redbird’s debuut dateert alweer van 2003, en onderscheidde zich behalve de individuele vakmanschap door de uitgelezen songkeuze. Deze 2de editie verschilt weinig van dat beproefde recept. Hoeft ook niet, want die eerste was een zeer smaakvol plaatje. Persoonlijk ervaar ik dit soort “tussendoortjes” als meer dan opvulsels naast hun individuele carrières. Ongetwijfeld zal de recent gewijzigde gezinssamenstelling van het echtpaar Foucault de nodige veranderingen afdwingen. Aangezien beslist geen liefhebber ben van easy-listening ervaar ik het losvoetige I’m Beginning to see the light op het randje van smaakvol. Een gedragen nummer als Strangers, die daarop volgt, van Delmhorst juich ik veel meer toe. Terwijl ook een nummer als What Made Milwaukkee famous van Glenn Sutton wordt met de nodige ruimte voor spontaniteit uitgevoerd. Eerlijk gezegd kan ik mij niet voortstellen dat deze musici een song kunnen verprutsen. De ambiance van deze plaat is zeer sfeervol. Wisselt van intens naar ontspannen. Singer songwriters die voor een ultiem avondje uit zorgen. Althans, zo voelt beluistering aan. Mocht je in de gelegenheid komen deze samenstelling te aanschouwen, dan zou ik dat zeker niet laten glippen. Klasse artiesten, een smaakvol label, en een gevarieerde songkeus. Aan deze plaat gaat niemand zich een bult vallen. Naast eigen materiaal en traditionals is er ruimte voor o.a. Merle Haggard (Silver Wings), Greg Brown (Ships) & Neil Young (For The Turnstiles). Uitstekende covers. Met name Ooh La La (The Faces) uit de gloriedagen van de Britse pop is wat mij betreft een gouden vondst. 

Rein van den Berg
Redbird
Live at the Café Carpe