Rhiannon Giddens: Tomorrow Is My Turn

 
 

Toen de Carolina Chocolate Drops in 2010 debuteerden met Genuine Negro Jig viel het niet enkel de liefhebbers van het genre op dat de band een uitstekende zangeres had. Rhiannon Giddens maakte indruk met haar soepele en energieke stem, maar ook met de wijze waarop ze zich inleefde in de weinige nummers die ze zong. Op het tweede album van de band, Leaving Eden, bleek die eerste constatering geen eenmalig schot in de roos te zijn. Hoewel er aanstekelijk en enthousiast gemusiceerd wordt, is het toch vooral de zang van Giddens die me bijblijft, maar die binnen het concept van de groep wat op de achtergrond blijft. Door de jaren heen stelde Giddens een lijst samen van songs waarvan ze vond dat die buiten de horizon van de Drops vielen, maar die ze wel graag wilde zingen. Uit die wens is Tomorrow Is My Turn voortgekomen, een album dat geregeld een lijntje legt naar de rootsmuziek die ze met haar band maakt, maar dat vooral een zee van ruimte biedt aan haar vocale kwaliteiten. En die zijn niet gering, want Giddens schakelt met het grootste gemak over van country blues naar chanson, pikt al doende ook nog even wat gospel en folk op en maakt in al die genres evenveel indruk.

Producer T-Bone Burnett plaatst Rhiannon Giddens op dezelfde lijn als Marian Anderson, Odetta, Mahalia Jackson en Sister Rosetta Tharpe, wier Up Above My Head ze hier onder handen neemt. Met die stelling slaat Burnett de bekende nagel pal op de kop. Giddens past zonder meer in die traditie, niet het minst omdat ze die haar eigen gewicht meegeeft. De plaat begint met een prachtversie van de Last Kind Words (luister op YouTube eens naar de originele versie van Geeshie Wiley!) met een geïnspireerde Colin Linden op elektrische gitaar en Giddens die klinkt alsof het natte klei van de Mississippi nog aan haar voeten kleeft. Waterboy, een van de hoogtepunten op dit album, heeft de allure en de kracht van gospelmuziek (componist Jacques Wolfe, die dit nummer in 1922 schreef, was een groot pleitbezorger van deze muziek) en laat een zangeres horen die haar lied niet alleen zingt, maar haar lied ís. Daarna trekt Giddens haar perfect passende cowboylaarzen aan en zet ze She’s Got You, geschreven door Hank Cochrane en onsterfelijk gemaakt door Patsy Cline, naar haar hand en stem. Maar mijn hart vermorzelen doet ze met Tomorrow Is My Turn, een van de vele juwelen die Charles Aznavour deze wereld schonk (Mourir d’Aimer) en gezongen volgens de interpretatie van Nina Simone. Giddens volgt echter zonder te kopiëren en mikt recht op het hart. Waarmee ze opnieuw bewijst dat schoonheid verrekte kan pijn doen. Lang nadat de laatste klanken van Angel City zijn weggeëbd, kun je die pijn nog voelen. Zelden deed me dat zo goed.
Martin Overheul
Rhiannon Giddens
Tomorrow Is My Turn
Label: 
Nonesuch Records
...laat een zangeres horen die haar lied niet alleen zingt, maar haar lied ís.

Ook interessant

Rhiannon Giddens: Freedom Highway Theo Volk 24 Feb 2017
Allen Toussaint: American Tunes Rein van den Berg 24 Jul 2016
Leyla McCalla: Vari-Colored Songs Rein van den Berg 19 Oct 2013