Richard Hawley: Truelove’s Gutter (Kasplaatje Martin Overheul)

Martin Overheul
Richard Hawley
Truelove’s Gutter

Terwijl americana en alt country zich steeds verder van mijn bed afspelen, komen klassiek, jazz, blues en (indie) rock steeds dichterbij, liefst voorzien van een donker randje omdat ik ervan hou om mijn weemoed wat te cultiveren. Immers, als je de rozen in je tuin op tijd en stond snoeit, bloeien ze daarna eens zo fraai. Een prima album om de melancholie mee te bewateren, is Truelove’s Gutter, het van een stevige dosis bitterzoete nostalgie voorziene zevende plaatje van Richard Hawley. Op dit album toont hij zich naast een begenadigd songschrijver ook een moderne Sinatra, waarbij ik vooral aan diens onovertroffen In The Wee Small Hours denk (onovertroffen in de discografie van Ol’ Blue Eyes zelf, bedoel ik dan). Truelove’s Gutter heeft me de voorbije weken gezelschap gehouden op mijn iPod, in mijn auto, in de tuin en in de woonkamer. De muziek van Hawley was de perfecte soundtrack voor de warme avonden die ik, luisterend en lezend, doorbracht op mijn terras. Stem en neoromantiek zorgden voor rust in een nog te vaak onrustig hoofd. Voor een bescheiden mate van contemplatie. Voor enige sereniteit ook – samen met de vogels die ’s avonds de hitte van overdag van zich af zongen. Zelden heb ik zoveel eenheid met de mij omringende natuur gevoeld als in deze periode. Mooi dat muziek dit met je doet.

 
 
 
 

Comments

 
Hans Jansen

Hoewel net iets anders van karakter moet ik ongewild af en toe ook aan het Herenleed van bijvoorbeeld Tindersticks denken. Mooi plaatje.

 
Martin Overheul

Die link met Tindersticks is er zeker, Hans. Leuk dat je het Herenleed noemt. Ik ben meteen op YouTube op zoek gegaan naar fragmenten van dat onvergetelijke programma.