Richard Shindell: Careless

 
 

Richard Shindell is terug.  Na het redelijk goede maar ook wat plichtmatig aandoende album No Not Now uit 2009 wilde Shindell de structuur van schrijven-opnemen-touren doorbreken, wat rust nemen en van daaruit opnieuw met muziek bezig gaan. In 2011 kwam wel nog een album met oude songs in een nieuw jasje uit en ook vorig jaar had hij een samenwerkingsverband met Lucy Kaplansky onder de noemer Pine Hill Project. De voor de helft van het jaar in Argentinië wonende Amerikaan uit New Jersey heeft met Careless zijn solocarrière nieuw leven ingeblazen. Careless is zijn achtste solo-album, sinds het verschijnen van zijn debuut Sparrows Point uit 1992. Dat is los van zijn projecten en live album. 

Careless op inhoud dan: laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: ik word heen en weer geslingerd tussen twee meningen. Afhankelijk van hoe ik luister en hoe mijn stemming is neemt de ene of de andere mening voorrang. Het album heeft voor een deel een 'rockier' sound, de band staat dan wat meer en steviger in de mix. Dat viel mij in eerste instantie wat tegen, ondanks dat ik de songs best genietbaar vond. Iemand als Shindell hoor ik het liefste zo klein mogelijk qua opzet. Na de eerste teleurstelling, al was die klein, en gewenning ging ik anders luisteren en merkte ik op dat tussen de wat andere sound en mix ook genoeg te genieten was in de wat kleiner opgezette liedjes. Het album hinkt daarmee wat op twee gedachten.  En toch slaat bij mij de balans zeker in het tweede deel van het album door in het positieve. Careless klinkt levendiger en meer passievol dan No Not Now, maar komt niet in de buurt van klasbakken in zijn oeuvre als Sparrows Point, Reunion Hill en Somewhere Near Patterson

Shindells stem blijft mij imponeren en heeft een zalvende werking op mijn gemoed. Ook zijn gelaagde en journalistieke observaties kunnen mij niet anders dan verbazen. Hij blijft een geweldig schrijver en is daarin wellicht één van de beteren in de hedendaagse folkscène. Hij heeft de gave om een kleine situatie of gebeurtenis via een hele andere weg, met een vaak metaforenrijk verhaal en een creatieve woordkeuze aan ons voor te leggen, ondersteund door zijn mooie gitaarspel.  Tevens weet hij zijn zwaardere stukken af en toe mooi af te wisselen met een wat luchtigere toon en met een muzikaal ook wat lichtere toonzetting. 

Careless past daarmee uitstekend tussen zijn overige werkstukken. Niet zoveel nieuws onder de zon dus, behalve de wat steviger sound in de begeleiding. We - of in ieder geval ik - hoopte na een relatieve rustperiode op een knaller. Dat is het niet geworden. Een slecht album heeft de man echter ook nooit gemaakt en dat is dit album ook niet. Na enige bijstelling van de (wellicht te?) hoge verwachtingen zelfs zeer genietbaar. Geopend wordt er met het luchtige Stray Cow Blues, een lekker maar niet bijzonder bluesje. Het titelnummer gaat over het leven met jezelf na het verliezen van een liefde, omdat je nu eenmaal bent wie je bent. Een ingetogen song die mooi opgesierd wordt door een trompet en een origineel gitaarthema in zich herbergt.  Infrared is dan een los en zonnig klinkend nummer dat opgevolgd word door het mooie midtempo The Deer On The Parkway. All Wilde Open is een verhaal over een verslaafde dochter die weer bij haar vader aanklopt. Your Guitar is een reisverhaal, vanuit het gezichtsveld van een gitaar bezien. Abby is wellicht het meest rockende nummer, Atlas Choking een bijna jazzy voordracht met mooie tekst. De drie afsluitende nummers zijn meer ingetogen, waarbij Before You Go samen met het al eerder genoemde All Wilde Open mij het meeste raakt. Het afsluitende The Dome is een ambient-achtig en sereen stuk dat erg 'on-Shindells' klinkt. 

Afgelopen vrijdag speelde Shindell als afsluiting van een aantal optredens in Nederland in het prachtige De Slotplaats in Bakkeveen. Voor het eerst was ik op die locatie en voor het eerst zag en hoorde ik Shindell live. Geen opsmuk. Zang en gitaar afgewisseld met wat warrige, maar zinnige, introducties. Ontdaan van al het andere wist Shindell me met zijn nieuwe nummers ook te overtuigen en definitief de balans naar het positieve te doen doorslaan. Het oude werk is, op een zeldzaam niemendalletje na, natuurlijk al geweldig en een gesprek met de man maakt mijn beeld van hem nog beter en positiever dan het al was. 

Richard Shindell maakt het mij niet makkelijk en na zeven jaar wachten was de.beoordeling moeilijk vorm te geven. Zeker als je geen probleem maakt van een soms iets meer rockend geluid en wat groter opgezette songs is Careless een meer dan uitstekend album, ondanks de hoes, die ik verschrikkelijk vind, maar weldegelijk een idee herbergt volgens Shindell, maar die daar verder niet over uitweidde. Ook voor degenen die Shindell liever wat kleiner horen blijft er genoeg moois over. Geen Sparrows Point en geen grote verrassing, maar wel een zeer degelijk Shindell-album. Dat is al meer dan de afgelopen zeven jaar en zeker meer dan het tegenvallende Pine Hill Project. Tevreden geniet ik dus gewoon met wat Shindell ons voert. Niks meer, maar ook niks minder.

Review
Arjan Post
Richard Shindell
Careless
Releasedatum: 
9-9-2016

Ook interessant

Are You Happy Now? Johan Doove 16 Oct 2012
Richard Shindell: Not Far Now Hans Jansen 25 Mar 2009