Richard Thompson: Dream Attic

 
 

Richard Thompson is één van de pijlers van de Britse folkmuziek. Hij behoort tot het establishment. Deze man heeft zo ontzettend veel interessants gemaakt en gedaan dat je jezelf belachelijk maakt door zijn muziek neerbuigend te beoordelen. Thompson afkammen is zoiets als vloeken in de kerk. Ik had hiertoe dan ook allerminst de intentie, bijna ongeacht het eindresultaat van zijn nieuwste plaat: Dream Attic. Toch probeer ik zo kritisch mogelijk te zijn. Het zeer complete Rumor & Sigh was mijn eerste serieuze kennismaking met Richard Thompson’s muziek. Wellicht een beetje laat, maar niet te laat. Kocht niet lang daarna meteen de compilatie-set Watching the Dark, want mijn interesse was gewekt, en werd sindsdien met regelmaat gevoed. Deze drievoudige verzamelaar was ronduit overrompelend. Fairport Convention kende ik aanvankelijk oppervlakkig, maar kon mij begin jaren zeventig slechts matig bekoren. Mijn liefde voor dergelijke folkrock was toen nog niet geboren. Vandaar ook dat het relatief lang heeft geduurd voordat mijn uiteindelijke smaakgevoel voor Thompson vorm kreeg. Ik was waarschijnlijk (ongegrond) angstig voor gekunstelde folkloristische pretenties. Dream Attic is onmiskenbaar een nieuw hoogtepunt in de nalatenschap van deze gracieuze artiest. Thompson werpt opnieuw al zijn troeven in de strijd op dit album. Zijn karakteristieke gitaarspel blijft ongeëvenaard en onderstreept andermaal de gevarieerde klasse van deze icoon. Ook de liedjes kennen wederom de gedrevenheid van een ambitieuze toondichter. Nou waren zijn meest recente albums opvallend sterk, en deze Droomzolder doet daar allerminst voor onder. Ook qua satire opent The Money Shuffle sterk in zijn “eerbetoon” naar de bankiers van Wall Street. Zwalkte Thompson in het verleden regelmatig heen en weer van akoestisch naar elektrisch, dit keer is de oplossing verrassend eenvoudig. Het gehele album kent namelijk een akoestische bonusversie. Twee voor de prijs van één. Variatie volop op dit album, prettig in het gehoor liggende repertoire als Big Sun Falling in the River wordt verfijnd afgewisseld met breed uitgesponnen nummers als Stumble On. Ook de variatie tussen meer traditioneel en rock is voldoende voorhanden. Dream Attic is een verfrissend nieuw album van een éminence grise die al sinds 1967 professioneel actief is in de muziek. Dream Attic is een handjevol. Menig muziekliefhebber kan hier zijn honger naar muziek een tijdje mee stillen. A Brother Slips Away doet je beseffen dat naarmate je ouder wordt er af en toe eens iemand afvalt. Iedere nieuwe Thompson is de moeite waard. Mijn aanvankelijke voorbehoud is 100% verdampt, na aandachtige beluistering slaan mijn indicatoren unaniem naar de positieve kant uit.

Rein van den Berg
Richard Thompson
Dream Attic