Ritchie Blackmore's Rainbow: Memories in Rock/Live in Germany

 
 

Zo'n beetje iedere hardrock liefhebber uit de jaren '70 heeft hem op een lijst met favoriete albums staan: On Stage van Rainbow. Nadat Deep Purple met Mark III (incl. David Coverdale en Glenn Hughes) meer en meer de funkrock en blues ging verkennen trok Blackmore zijn conclusies, stapte uit Purple en richtte Ritchie's Blackmore's Rainbow op. Om de simpele reden dat hij nog niet klaar was met de rockmuziek. Omdat hij zeer onder de indruk was van zanger Ronnie James Dio lijfde hij voor het debuut diens toenmalige band Elf in. Na het debuut kieperde hij iedereen, behoudens Dio, overboord. Met een nieuwe bezetting, waaronder drummer Cozy Powell, bracht Rainbow het schitterende Rising en On Stage uit. Het live album waarop alles samenviel: de power van Powell, de krachtige, briljante vocalen van Ronnie James Dio maar vooral het meesterlijke spel van Blackmore op gitaar. Het is, tot de dag van vandaag, met recht een fabuleus live-album. Maar nadat hij zijn 26 jaar jongere liefde Candice Knight ontmoette hing hij zijn rockgitaar aan de wilgen. Sedert 1997 brengt het duo onder de naam Blackmore's Knight middeleeuwse folkliederen ten gehore. Ik kan er niet warm van worden. Ik keek dan ook verbaasd maar zeker ook uitermate opgetogen op dat Blackmore onder de naam Rainbow weer eens een cd had uitgebracht. Live nog wel. 

De set is een mengeling van bekend werk van Rainbow en Deep Purple. Zo zijn er versies van Deep Purple-krakers te horen, zoals Highway Star, Mistreated (uiteraard zou ik bijna zeggen), Black Knight, Perfect Strangers en Smoke on the Water. Hij heeft een band om zich heen verzameld waarbij de namen van de muzikanten nu niet bepaald een feest van herkenning zijn. De ritmesectie (bassist Bob Nouveau en drummer David Keith) zijn dik in orde. Zanger Ronnie Romero moet opboksen tegen de nalatenschap van een Ronnie James Dio maar ook de voormalige Rainbow-zangers Graham Bonnett en Joe Lynn Turner waren niet de minste. Dat gevecht verliest hij dan ook, hoewel het niet betekent dat deze Romero een koekenbakker is. In Mistreated benadert hij af en toe zelfs Dio, maar van de te vroeg gestorven kleine man lopen er helaas geen twee op deze aardkloot rond. Een absolute verademing is toetsenist Jens Johansson, die oude tijden op het Hammond laat herleven. En Ritchie Blackmore? Heeft hij nog dat onaardse in zijn spel? Al redelijk snel heb ik helaas vast moeten stellen dat dit niet meer het geval is. Hij speelt niet onaardig (onder meer op Catch the Rainbow laat hij zijn klasse weer even horen), maar het lijkt erop dat hij teveel en te lang alleen maar oude kasteelmuziek heeft gespeeld. Zijn bekende virtuositeit lijkt hij een beetje kwijt te zijn. Nog erger is het dat de urgentie ontbreekt. Het heilige moeten. Het muzikale intermezzo van Child in Time voelt aan als een heet glas water waar een bouillonblokje letterlijk doorheen is geschoten. Het klinkt als het spel van een aantal bejaarden op een zondagmiddag en dat is uiteraard geen aanbeveling. Gelukkig heeft het album wel zijn momenten. Zo zijn de versies van Perfect Strangers en Man on the Silver Mountain niet verkeerd, maar het gros valt eigenlijk gewoon door de mand. Om de simpele reden dat we dit zoveel beter hebben gehoord. Overigens niet alleen op On Stage maar ook op de talloze uitgebrachte concerten in Duitsland aan het eind van de jaren '70. Dat er geen versie van Kill the King op terug te vinden is vind ik dan ook niet zo erg. Ik haal liever het echte werk nog maar uit de kast. Deze 2cd heeft een terechte titel meegekregen. Het zijn slechts vage herinneringen aan een glorieuze tijd. Een tijd die niet meer bestaat.

Review
Ed Muitjens
Ritchie Blackmore's Rainbow
Memories in Rock/Live in Germany