Rob Lutes: The Bravest Birds

 
 

“Flat out freedom was the goal / But we learned to love the blues / Well you know how we find ourselves / In the things we didn’t choose.” We zijn geboren om lief te hebben en te dromen, maar we worden toch vooral gevormd door de dingen waarvoor we niet zelf kiezen. Het is één van de vele poëtische beschouwingen waarop Rob Lutes de luisteraar vergast op The Bravest Birds, de zesde parel aan zijn toch al flonkerende kroon. Het siert de muzikant en tekstschrijver Lutes dat hij er telkens weer in slaagt de valkuilen die achter dit soort ontboezemingen schuilen met glans te ontwijken. Allicht komt dat onder meer door de schijnbaar luchtige structuur van zijn songs, die zich niet meteen laten doorgronden maar behoedzaam, per luisterbeurt een deel van hun essentie prijsgeven. Maar ook het gegeven dat de zánger Lutes zijn teksten nooit zo accentueert dat ze zwaar op de hand worden, speelt hierin een belangrijke rol. Daardoor krijgen nummers die inhoudelijk niet direct tot uitbundige vrolijkheid noden, zoals de donkere break-up songAs My Heart Will Follow, een soort lichtheid die ervoor zorgt dat de portee van het lied niet voor de voeten wordt gelopen door zwaarmoedigheid.

Op The Bravest Birds kan Lutes als vanouds terugvallen op de gitaarkunsten van zijn bloedbroeder Rob MacDonald. Die grossiert ook hier weer in subtiliteiten (The Ship That Sails Today, Glory) en pure kunstwerkjes (Look Out Boy, samen geschreven met Dale Boyle en qua sfeer zo weggelopen uit Tom Waits’ Closing Time). Naast deze rots in de branding krijgt Lutes enige vakkundige handen aangereikt door bassist Rob Fahie, pianist Denis Ducharme, drummer Mark Nelson, zangeres Josephine Von Soukonnov (Ithaca Waterfall) en Josh Zubot, een uitmuntende Canadese violist die zijn sporen verdiend heeft met het spelen van jazz, free jazz, avant garde, moderne klassieke muziek, folk, improvisatie, rock en elektronica. Aan die lange lijst mag nu ook de rootsrock van Rob Lutes worden toegevoegd. Zijn inbreng is medebepalend voor de algehele klank van dit album in het algemeen en de songs Things We Didn’t Choose en Floatingin het bijzonder. Maar de allergrootste aantrekkingspool van elk album van Rob Lutes is en blijft de hese, ietwat gebroken, expressieve donkerbruine stem van de troubadour zelf. Hij zingt, fluistert, smeekt, prevelt en preekt met zoveel warmte en intensiteit dat de huiskamertemperatuur een paar graden stijgt wanneer je deze plaat speelt. En dat is een niet geringe verdienste.

Martin Overheul
Rob Lutes
The Bravest Birds
Label: 
Lucky Bear Records