Robert Sarazin Blake with John McSherry: The Belfast Sessions

 
 

Omstreeks mei of juni van dit jaar werd mij Robert Sarazin Blake onder de aandacht gebracht. Iemand was dusdanig onder de indruk van deze artiest, dat hij zijn enthousiasme graag met mij wilde delen. (Waarvoor nog mijn hartelijke dank!) Bij eerste beluistering van A Long Series of Memorable Nights Forgotten: The Belfast Sessions  - zoals de volledige titel van dit album luidt - viel het kwartje niet. Die volgde geruime tijd later, en idioot genoeg bovendien als een soort openbaring. ’s Ochtends onderweg naar mijn werk kwam deze Blake integraal binnenrollen via mijn Ipod. De zeggingskracht was van een dusdanige aard dat ik me niet kon voorstellen dat dit werkje mij niet meteen had gepakt. Sfeermuziek tot en met, waarbij de artiest zich bedient van de meest basale elementen. Tekstueel bepalen  weeromstandigheden en seizoenswisselingen met aan de verbeelding sprekende sfeerplaatjes.

Twee albums verschenen dit jaar van Robert Sarazin Blake, niet zijn eerste overigens. Wel twee totaal verschillende. The Belfast Sessions ervaar ik als een meer serieus album, en  bovendien met meer coherente songs. Vastomlijnd werk met een duidelijke kop en kont. Daarnaast drukken de eveneens aanwezige Ierse artiesten een aangenaam melodieus stempel op deze plaat. Geheel terecht wordt John McSherry’s naam mede genoemd op de cover van deze plaat. Toch, ondanks het karakteristieke van de traditionele instrumenten, blijft het in de eerste plaats een Blake plaat. Zijn hang naar weemoed, met bijhorende zang, bepalen in eerste plaats de stemming van dit album, waarbij de Uilleann Pipes (In tegenstelling tot de Schotse doedelzak wordt de lucht niet met de mond geblazen, maar liggend op de schoot met de ellebogen gepompt) en Bodhran als ultieme versiering dienen. Dit album werd live opgenomen tijdens een tweetal sessies. Slechts 8 nummers staan op dit album. Op het laatste nummer na – Lord Saltoun and Auchanachie - , een traditional, zijn alle nummers van Blake zelf, waarvan een aantal uit het begin van zijn loopbaan. De muziek is sfeervol als gehuld in een herfstig landschap. Regenval, mistbanken en sneeuwdekens kleuren dit album.
 
In tegenstelling tot Blake’s Put It All Down in a Letter ervaar ik het “Ierse” product als veel minder vrijblijvend. De nummers op dat andere album zijn overwegend gegoten in – wat Springsteen wel eens genoemd heeft – een voetgangerstempo. Verhalend, soms bij het improviserende af, humoristisch (spitsvondig, absurdistisch, ook soms flauw) en bij momenten verrassend, maar als album in zijn geheel minder ingetogen. Niet dat Put It All Down in a Letter een tegenvallend album is maar de impact is stukken minder. Zeker in tegenstelling tot the Belfast Sessions, want die blijft regelmatig mijn speakers vinden. Diezelfde behoefte is minder bij dat andere album. I didn’t Call You from Philadelphia duurt maar liefst ruim 16 minuten, en Magic on Baltimore Ave bijna 13. Onbenulligheden worden door Robert Blake op dit album van een nieuwe dimensie voorzien. Ze zullen echter een hele zit zijn voor de gemiddelde luisteraar. Voor een kennismaking met deze artiest raad ik dan ook deze Belfast Sessions aan. Een plaat die niet alleen blijft boeien, maar tevens ver boven het gemiddelde uitsteekt wat zich zoal laat aanhoren in dit genre.
Rein van den Berg
Robert Sarazin Blake with John McSherry
The Belfast Sessions