Rocky Votolato: True Devotion

 
 

Vreemd hoe een naam je op het verkeerde been kan zetten. Alsof je uit iemands naam kunt afleiden wat voor muziek hij of zij maakt. Wat uiteraard dikke flauwe kul is, maar toch betrap ik mezelf wel eens op zo’n misvatting. Neem nou Rocky Votolato, een muzikant uit Seattle en ex-lid van de post-punkband Waxwing. Toen ik die naam voor het eerst hoorde zat mijn aanvankelijke associatie er meteen behoorlijk naast. Spierballenrock, dacht ik. Niet dus. Ruimschoots mis. Ondanks het feit dat Votolato al een jaar of twintig in de ‘Emerald City’ woont, is zijn muziek diepgeworteld in de Texaanse grond, de staat waar hij tot zijn dertiende woonde en waar hij omringd werd met muziek van onder meer Steve Earle, Johnny Cash en Neil Young. Invloeden die hun sporen vooral nalieten op Votolato’s eerdere werk. Door de jaren heen evolueerde Votolato in de richting van de Pernice Brothers, Paul Westerberg, Ryan Adams en Ben Weaver. En op ‘True Devotion’, zijn achtste album alweer, wordt die evolutie niet alleen voortgezet, maar ook nog eens versterkt met het soort diepgang dat je ook terugvindt bij een band als Giant Sand. Zoals in het voortreffelijke ‘Sun Devil’, een ogenschijnlijk luchtige song waarvan achteraf blijkt dat die zich met weerhaken in je aderen heeft vastgezet. Of in het misschien nóg mooiere ‘Where We Started’, waarin Votolato zijn jarenlange worsteling met depressies en angstaanvallen met een vlijmscherp mesje ontleedt: ‘I tell you it’s simple / And you say, no this complicates / I say, “You missed the point” / You say, “There isn’t one – It’s all meaningless” / To end up where you started’. ‘True Devotion’ laat een bezielde en geëngageerde singer-songwriter horen die zijn persoonlijke horror recht in de geniepige ogen aankijkt. En al heeft hij zijn demonen nog niet allemaal overwonnen, hij is ze voorlopig de baas. ‘I hope you’ll be ok baby / Please tell me if you’re gonna be alright / I know what I’ve broken and that it’s not easy / But I’ll stay up with you all night / If that’s what it takes to get back the keys we carved in the sand / Before the tide washes in’, zingt hij in het aangrijpende ‘Eyes Like Static’. En terwijl je luistert, hoop je dat het allemaal ooit goed komt. Mooi breekbaar plaatje…

Martin Overheul
Rocky Votolato
True Devotion