Rory Block: A Woman's Soul

 
 

Het is bijna maniakaal te noemen. De wijze waarop Rory Block zich heeft voorgenomen om oude blues onder de aandacht van muziekliefhebbers te blijven brengen. Als je naar haar zes voorafgaande releases kijkt (tribute albums betreffende respectievelijk Son House, Mississippi Fred McDowell, Rev. Gary Davis, Mississippi John Hurt, Skip James en Bukka White - het zijn zes bluesmannen waarmee ze daadwerkelijk nog heeft samen gespeeld) dan kun je niet anders concluderen dat zij dit als haar roeping beschouwt. Diegene die dacht dat ze, na deze cyclus, wel klaar zou zijn met het herinterpreteren van oude blues heeft het mis. Rory Block gaat vanaf nu haar muzikale pijlen richten op de dames die in het verleden wisten te drukken op de bluesgeschiedenis. Dat deze vrouwen over de nodige kracht en doorzettingsvermogen hebben beschikt mag wel duidelijk zijn. In de jaren '20 en '30 van de vorige eeuw hadden vrouwen in de ogen van mannen vooral één recht: het aanrecht. Maar deze zangeressen wisten zich te worstelen uit dat stramien en wisten zich met een symbolisch kapmes een weg naar het podium te banen.   

Bessie Smith is daarvan natuurlijk één van de meest aansprekende voorbeelden. Zij heeft de Vaudeville blues in de jaren '20 van de vorige eeuw mede groot gemaakt. Laten we wel wezen, Bessie Smith was in die periode ook "something else". Een Afro-Amerikaanse met een zeer sterke bühnepersoonlijkheid die de haar vaak expliciete teksten op een hoofdzakelijk mannelijk publiek deed neerdalen. Een aardig voorbeeld van de niet misverstane teksten die Bessie Smith zong is meteen te vinden in het openingsnummer "Do Your Duty":

"If my radiator gets too hot
Cool it off in lots of spots
Give me all the service you've got
Do your duty."


Het is overigens niet de eerste keer dat Rory Block dit nummer heeft opgenomen. "Do Your Duty" is eveneens terug te vinden op haar album "Mama's Blues" uit 1991, zij het dat die versie een echte Vaudeville blues benadering had terwijl Rory Block op deze plaat de stedelijke blues van de jaren '20 naar het platteland haalt. Hoewel de jazzy accenten blijven bestaan dompelt ze, en dat is niet zo vreemd met haar gitaarstijl, de muziek van Bessie Smith onder in de countryblues. Daarbij zingt ze de nummers wel met dezelfde attitude zoals Smith dat deed hetgeen een waarborg is voor de authenticiteit. Opvallend is overigens dat op dit album, op nagenoeg alle nummers, drums (percussie) en bas is te horen. Ook voor die instrumentale invulling is Rory Block verantwoordelijk. Daarnaast zijn ook alle achtergrondvocalen door haarzelf ingezongen zoals in de gospelblues "On Revival Day". Uiteraard zijn de gekozen nummers afkomstig uit de hoogtijdagen van Bessie Smith, de jaren '20. De jaren '30 waren haar niet goed gezind. De Vaudeville blues raakte uit de gratie en in 1933 maakte ze haar laatste opnamen. In 1937, op 43 jarige leeftijd verloor ze, naar aanleiding van een zwaar auto-ongeluk, eerst haar rechterarm. Een dag later verloor ze, nog steeds buiten bewustzijn, haar leven. Veel te vroeg kwam een eind aan het leven van één van de beste zangeressen die de blues heeft gekend.  

Het zal niet blijven bij deze ene cd. Rory Block heeft te kennen gegeven dat ze nu vooral de focus wil leggen op al die sterke vrouwen van begin vorige eeuw. Er zijn er meer dan genoeg: Ma Reiney, Memphis Minnie, Victoria Spivey, Alberta Hunter en ga zo maar door. Dat dit zeer bewonderenswaardig is mag wel duidelijk zijn. Vanaf haar 57e levensjaar heeft Rory Block zich volledig gewijd aan het herinterpreteren van oude blues en zelf geen eigen materiaal meer uitgebracht. En het is een missie die nog lang niet ten einde is. Persoonlijk vind ik het nieuwe album één van haar sterkste tribute albums die ze tot op heden heeft afgeleverd. Dat heeft te maken met de iets ruimere instrumentatie maar vooral ook met het feit dat ze perfect in de huid weet te kruipen van die sterke, sensuele vrouw die Bessie Smith was. Ze heeft in het cd-boekje het navolgende hierover geschreven: "It's important to me to mention Bessie's outrageously sexual material, her fearless, jaw-dropping delivery, her unapologetic presentation of women as the powerful sensual, sexual beings we know we are - but that society just didn't know to admit in the early 1900's. Bessie's material was never dirty, it was plain sexy."   

En daar is alles mee gezegd.




 

Review
Ed Muitjens
Rory Block
A Woman's Soul
A Tribute To Bessie Smith
Wie dacht dat ze, na deze cyclus, wel klaar zou zijn met het herinterpreteren van oude blues heeft het mis