Rose Cousins: We Have Made A Spark

 
 

Waardoor raakt de ene stem iemand wel en de andere niet of minder? Volgens mij spelen daar een aantal aspecten op basis waarvan je dat dan, bewust maar meestal waarschijnlijk onbewust, beslist een rol in. Talent om te kunnen zingen is er één. Techniek is een andere. Emotie is een derde aspect waardoor je wel of niet geraakt word. Ook klankkleur en dictie zijn mijns inziens belangrijke onderdelen die hierin meespelen. Tevens zijn persoonlijkheid en karakter belangrijk, hoewel niet direct met de stem te maken zijn ze wel van invloed op hoe de andere aspecten worden ingezet En...misschien nog een X-factor, of wellicht is het hebben en beheersen van alle benoemde aspecten wel de X-factor en geeft de doorslag in of een stem je raakt of niet.

 
Deze inleiding kwam bij mij naar boven toen ik nadacht wat mij nu zo raakt in de stem van Rose Cousins. Ik kwam bij deze Canadese singer songwriter terecht via een strooptocht door deze tuin op zoek naar essentiële titels die eerder op de site onderwerp van gesprek waren geweest. Ik stuitte daarin op het aanraden van haar eerste album If You Were For Me uit 2006. De lovende bewoordingen die daarin gebezigd werden deden mij direct op zoek gaan naar dit debuut. En wat een debuut! Haar stem raakte mij direct vol en ook de composities van dat album doen niet voor elkaar onder, ijzersterk van begin tot eind.
 
Voor mij is helder dat Rose Cousins de genoemde aspecten allemaal bezit en ten volle weet te benutten waardoor ze mij in bijna elke zin weet te raken. Haar vorige, tweede album The Send Off dateert alweer van 2009. Dat album kostte wat meer tijd om te rijpen maar wist uiteindelijk ook onder mijn huid te kruipen. Onlangs was daar dan haar derde volwaardige album We Have Made A Spark. Voor deze opnames toog ze regelmatig vanuit Halifax,Canada naar Boston waar ze zich graag onderdompelt in de singer songwriter scene aldaar. Ze heeft daar de medewerking weten veilig te stellen van collega's als Mark Erelli, Rose Polenzani, Laura Cortese, Kris Delmhorst, Ana Egge en Jennifer Kimball. Ondanks de lange lijst van musici die op dit album meewerken is het geheel over het algemeen wat kleiner en meer vanuit de basis gericht dan haar twee eerdere albums. Nog steeds is haar muziek een symbiose tussen Folk en lichte Pop met voorzichtige elementen uit de Country/Americana en Bluegrass hoek. Maar op meer nummers dan op haar eerste twee cd's weet ze met alleen haar stem, een piano of een strijkkwartet en geweldig uitgevoerde achtergrond vocalen haar teksten, die weer vol van moeilijke en pijnlijke relaties reppen en bol staan van verlangen, weemoed en onvervulde verwachtingen, voor het voetlicht te treden. Haar pakkende en melodieuze songs bevatten vrijwel zonder uitzondering een melancholie die ze met haar heldere, lichte en fragiel klinkende stem zoveel kracht en emotie meegeeft dat het niet anders dan kan raken bij de luisteraar en dwingt tot groot ontzag. 
 
Net als bij vele van haar collega's uit de zogenaamde New England staten in Amerika en de daaraan verbonden staten rechtsonder in Canada bevat haar muziek een helderheid en klaarheid die een gevolg en reflectie zijn van de rust, ruimte en natuur in die gebieden. Hoogtepunten benoemen is ook op We Have Made.... weer schier onmogelijk. Opener The Darkness is alleen al geweldig door de openingszin; 'To take the light into the dark is to know the dark'. Muzikaal is dit een vlot en wat meer Americana gericht nummer met een lekkere groove waarin de ondersteuning gegeven word door dobro, banjo, double bass, mandocello, orgel en pomporgel. Voor het eerst zijn hier de heerlijke backing vocalen van enkele collega's te horen die over het geheel zeer smaakvol zijn. Het vervolg is het heerlijke melancholieke The Shell waarin de volle bezetting van musici niet direct opvalt. In het derde nummer One Way gaan we dan voor het eerst over naar het kleinere werk dat overigens wel de grootste indruk achterlaat. Hier laat Rose haar stem alleen begeleiden door haar piano en een string quintet. Hier laat ze ook alle facetten van haar stem in naar voren komen. Een schitterende ballade die kippenvel en ontroering bij ondergetekende achterlaat. What I See is dan vervolgens het meest poppy nummer van het album wat voor de nodige afwisseling zorgt, waarna er weer twee pareltjes op het menu staan; All The Stars en het werkelijk hemelse Go First wat weer een prachtig klein liedje is alleen ondersteunt door gitaar, lapsteel en het string quintet. Het daaropvolgende For The Best is ook zo’n heerlijk melancholiek en meeslepend nummer. Let vooral eens op hoe de orgelsolo op 1.25 min. losbarst! Ik zal de overtreffende termen achterwege laten en oordeel zelf. Als laatste van de acht nieuwe nummers is daar This Light met alleen Rose op zang en piano en ook weer waanzinnig mooi. Als afsluiter van de normale editie is gekozen voor een niet voor de hand liggende cover, namelijk If I Should Fall Behind van Bruce Springsteen, één van de betere nummers uit de vaak verguisde latere jaren tachtig periode van The Boss. Het feit dat je bij de tweede keer al niet meer door hebt dat je hier naar een Springsteen nummer aan het luisteren bent en dat Cousins het volledig eigen heeft kunnen maken, en heeft weten  in te passen binnen haar eigen werk is niet minder dan erg knap te noemen. Ze gaat op dit nummer trouwens het duet aan met Mark Erelli die ook prima weet te overtuigen. Op de Limited Edition worden er dan nog twee  nummers van The Send Off in een zogenaamde Boston uitvoering toegevoegd, All The Time It Takes To Wait en White Daisies. Beide versies weten iets toe te voegen aan de originele uitvoeringen en zijn ook kleiner van opzet. 
 
Met We Have Made A Spark heeft Rose Cousins voor de derde keer op rij volledig weten te overtuigen. Een duidelijk eigen patroon gekozen hebbende heeft ze voldoende eigenheid en afwisseling weten te vinden. Deze keer door een deel van haar liedjes kleiner te houden. Dat maakt de zeggingskracht nog groter. Op de momenten dat ze wel uitpakt met een groep van verschillende muzikanten vallen met name het enorme spelplezier, ingetogenheid en de losheid ervan op. Daarnaast zijn de backing vocals hemels te noemen en geven zeker een extra dimensie mee. Één album waar alles klopt kan toeval zijn, een tweede kan ook nog een gelukkige samenloop van omstandigheden zijn. Bij drie heb je definitief je kwaliteiten bewezen en Rose Cousins heeft met We Have Made A Spark voor de derde keer op rij een product weten te maken die van begin tot eind volledig weet te boeien, bol staat van de pakkende melodieën die zich in je hoofd vastzetten en daarmee mag ze zich definitief tot de top van het genre rekenen. Ze doet daarin niet langer onder voor collega’s als Gretchen Peters, Shawn Colvin of Patty Griffin. Een goed lezer heeft in deze dus ook maar een half woord nodig; Nu al een van de betere releases van 2012 waar niet snel overheen gegaan zal worden. Een zeldzaam mooie plaat!
Arjan Post
Rose Cousins
We Have Made A Spark