The RoughCuts: Shepard’s Park

 
 

Kort geleden kreeg ik een mailtje van een zekere Mark Shifflett die mij bedankte dat ik in 2006 (!) de debuut-cd van zijn groep The RoughCuts, The Unseen Sound, via CD Baby had aangeschaft. Daarna meldde hij dat er nu, twaalf jaar later, een opvolger is verschenen. Shepard’s Park is de titel van dit acht nummers tellende plaatje dat net iets meer dan 32 minuten duurt.

The Unseen Sound was (en is) een fraaie, nogal melancholieke cd en ook Shepard’s Park is een plaat waarop bedachtzaam en ingetogen wordt gemusiceerd door het kwartet Mark Shifflett, Nick Angelo (elektrische gitaar), Tim Murphy (bas) en Christian Pokorney (drums). Verder staat op het hoesje vermeld dat Paul Brainard wat pedal steelklanken aan de muziek heeft toegevoegd. 

Daarmee wordt Brainard behoorlijk tekortgedaan, want het is niet overdreven om te zeggen dat de man een redelijk prominente rol speelt op Shepard’s Park, hoewel het belangrijkste ingrediënt, naast de zang van Shifflett, de elektrische gitaar van eerder genoemde Nick Angelo is. Beiden kunnen schitteren vanwege de fraaie composities van Shifflett die de plaat met zijn groep opnam in de Bungalow 9 Studios in Portland, Oregon. Composities waarbij je af en toe moet denken aan het rustiger repertoire van Neil Young (het intro van Ashland) maar waarbij zo af en toe heel in de verte ook de naam van Lou Reed (in de nummers She Knows en You’re The Reason bijvoorbeeld) om de hoek komt kijken, vanwege de manier van zingen van Shifflett.  

‘Humanist country rock pioneers’ zijn The RoughCuts (op Spotify wordt de naam als twee woorden geschreven) weleens genoemd, waarmee, bijzonder vrij vertaald, bedoeld wordt dat Shifflett en de zijnen vinden dat het mogelijk moet zijn om een betere wereld te creëren. Misschien klinkt het wat hoogdravender dan bedoeld, maar vooruit. Zij schijnen zichzelf ook niet aldoor even serieus te nemen. 

Alle songs zijn midtempo, maar raar genoeg zorgt dat niet voor eenvormigheid. Hoogtepunten zijn Long Way From A Song, She Knows (met ontzettend mooi gitaarwerk), het iets lichtvoetiger Hold me Down én Shattered Dreams, waarop de licht trillende stem van Shifflett prachtig terzijde wordt gestaan door gitaar en pedal steel. Een revolutie zullen The RoughCuts niet veroorzaken, maar een dik halfuur luisterplezier levert deze cd absoluut op.

Review
Paul Heyblom
The RoughCuts
Shepard’s Park