Sarabeth Tucek: Get Well Soon

 
 

Eigenwijs en tegelijk uiterst charmant buiten de lijntjes kleuren en dáárdoor werk afleveren dat overeind staat als een huis, het lukt vaker niet dan wel. Maar daar waar een regel is, is de uitzondering gewoonlijk niet ver uit de buurt. In dit geval heet die uitzondering Sarabeth Tucek, een Amerikaanse songstress die het begrip eigenzinnig een extra betekenis meegeeft. Haar titelloze debuutalbum van vier jaar geleden laat een jonge vrouw horen die vanaf de allereerste noot verbazend goed weet welke kant ze uit wil: haar eigen richting. Emotioneel, ontroerend, diepgravend en zeker niet altijd even licht verteerbaar. Maar steeds eerlijk en oprecht. In een interview zegt ze: “It’s odd how placid a lot of music seems now, so washed out in sound and feeling. It’s like antidepressant music to take antidepressants to. I don’t really give a shit.” Die markante benadering is allesbepalend op Tucek’s nieuwe album Get Well Soon, een plaat waarop Tucek heel wat persoonlijk leed van zich afschrijft en –zingt, zonder daarbij in de gapende valkuil van de valse sentimentaliteit te stappen. De hoes is een schilderij van een al of niet lege roeiboot op een groot meer, en is een onverholen verwijzing naar het plotse overlijden van Tucek’s vader, die, alleen in zijn roeiboot, werd getroffen door een noodlottige hartaanval. De teneur van de muziek op Get Well Soon wordt dan ook grotendeels bepaald door verlies en hoe je daar als achterblijver mee omgaat. Maar dit is evengoed een plaatje dat hoop biedt, een cd die je laat horen dat er, vroeg of laat, een uitweg is die leidt naar een soort aanvaarding die je met wat goede wil zelfs geluk kunt noemen (‘I knew I was sad / I recognised it was bad / But now looking back / I see my mind, it was cracked’, zingt ze in de goddelijke titeltrack). De elf nummers die Sarabeth Tucek voor dit album schreef, doen stuk voor stuk denken aan miniaturen in een schetsboek. Muzikaal soms uiterst spaarzaam aangekleed, dan weer voorzien van een ruim bemeten driedelig kostuum, maar inhoudelijk van een bij tijden duizelingwekkende diepte. Met een intens zingende Tucek als een volleerde schilderes, volledig in controle over haar materiaal, zoals in heerlijke nummers als The Fireman, Smile For No One, State I am In, Exit Ghost en het bloedstollend mooie Things Left Behind (‘You wished yourself / Right off the map into the air / And if I’m looking hard, you’re above me now / hanging on some little star’). Op Get Well Soon gunt Sarabeth Tucek ons een onverbloemde blik in de ziel van een dichteres en laat ze ons horen dat intens verdriet wordt gevolgd door acceptatie, loutering en nieuwe hoop. Ze biedt dat inzicht in die noodzakelijke zuivering op haar eigen manier, wars van de tijdgebonden modernismen waaraan ze zo’n hekel heeft. Dit is fluweelzachte balsem op de wonden die een mens in zijn leven oploopt.

Martin Overheul
Sarabeth Tucek
Get Well Soon