Sean Taylor: Love Against Death

 
 

Tijdens Sean Taylor’s derde plaat meende ik een verwantschap met John Martyn’s stijl te ontwaren. Die vergelijking ga ik na beluistering van Love Against Death niet meer maken. Eerder durf ik te stellen dat Taylor op dit vijfde album zijn eigen vorm heeft gevonden. Folk-elementen zoals ik die proefde op eerder werk lijken eveneens meer naar de achtergrond gemanoeuvreerd, maar blijven desondanks geïntegreerd in zijn liedjes. Gebleven is echter een hese stem die al verhalend zijn weg baant. De titel Love Against Death suggereert een strijd tussen twee componenten. Een levenslang proces op zoek naar balans en harmonie, waarbij de dood uiteindelijk de sluitpost is. Dit album is opgenomen te Texas, Austin. Geproduceerd in samenwerking met Mark Hallman. Hallman heeft een ongekend spoor aan producties in zijn kielzog liggen. De albums die hij met Iain Matthews te Texas heeft opgenomen behoren wat mij betreft nog steeds tot de meest geïnspireerde uit diens carrière. Hallman’s eerste productie was Touch the Sky van Carole King, en sindsdien volgde een markant aantal gerenommeerde artiesten zoals: Audrey Auld, Eric Taylor, Tom Russell, en uiteraard niet te vergeten een achttal albums met Eliza Gilkyson. Opmerkelijke talenten waartussen Sean Taylor allerminst misstaat.

Stand Up is onmiskenbaar een politiek statement. Taylor verklaart zich solidair met de minder bedeelden in onze samenleving. De neerwaartse economische ontwikkeling van ons sociale stelsel, waarbij een grote groep pechvogels keihard uit de boot valt, en grijpgrage vingers de buit naar zich toe trekken. Daartussenin de grijze massa die zich veilig waant. Ook in Sixteen Tons (Origineel van Merle Travis) komt een vergelijkbare situatie aan de orde. Een lied over een mijnwerker die zijn leven verpand heeft aan zijn werkgever, tegen een magere vergoeding, en steeds verder wegglijdt in schuld. Een realiteit die hernieuwd actueel lijkt te worden. Het thema waarbij de samenleving verhardt heeft Sean Taylor duidelijk bij de kladden.
Als mooiste song van Love Against Death kies ik voorlopig Raglan Road. Muziek gezet onder poëzie van de Ierse dichter Patrick Kavanagh. Een nummer over onvoorwaardelijk liefde. De enige weg om de dood te overwinnen – metaforische gesproken weliswaar. Heaven gaat over een leven dat onoverkomelijk verweven is met de gevangenis die heroïne heet. Love Against Death heeft Sean Taylor geparkeerd in een duistere hoek. Het is dan ook bepaald geen vrolijke plaat te noemen. Het geeft wel een blik in datgene wat hem momenteel bezig houdt. Sean Taylor duikt meerdermalen in de nabije geschiedenis en trekt daarbij regelmatig een parallel met het heden.
Productioneel gezien een album dat klein is gehouden. Het aantal musici is klein, waardoor de klankkleur opvallend coherent blijft. Behalve Hallman en Taylor hoor je de Texaanse oude  rotten in het vak Kim Deschamps (pedal steel) en Warren Hood (viool), terwijl ook Eliza Gilkyson een bescheiden vocale bijdrage levert.
Eind april doet Sean Taylor een aantal concerten in ons land, waarvan een paar als voorprogramma van Eric Bibb. Dat is toch een uiterst aangenaam perspectief te noemen. Een ontwikkeling die de burger moed geeft, en wellicht meer perspectief biedt dan Taylor’s huidige zwaarmoedige stemming.
Rein van den Berg
Sean Taylor
Love Against Death