Sean Taylor: Walk With Me

 
 

De beginjaren zeventig waren vernieuwend voor de muziek. Er werd vrij geëxperimenteerd waardoor traditionele waarden vleugels kregen. Zo kon Folk amoureus samengaan met vrije Jazz stijlen, zonder dat iemand daar aanstoot aan gaf. Alles was mogelijk, en niets was te gek. De rotzooi filterde zichzelf uiteindelijk weg, en slechts rijkdom werd toegevoegd aan het fenomeen muziek. Wil ik hiermee aangeven dat Sean Taylors aanpak op zijn nieuwste plaat, Walk With Me, zo innoverend is? Nee, dat niet! Wat mij echter wel opvalt is dat hij teruggrijpt naar een vergelijkbare soort muzikale vormgeving die herinneringen oproept aan John Martyn. De basis wordt gevormd door een coherente geheel met echte instrumenten, en Sean zoekt daarin met atmosferische, doch melodische elementen naar een acceptabele uitweg. Acceptabel in eerste instantie voor hemzelf. Hij is een jong artiest, die zich met zijn vorige plaat (Calcutta Grove) al ruimschoots bewezen heeft. Hij is tevens een zoekend artiest. Zoekend naar een eigen herkenbare stijl, een vorm die mogelijk nog dichter bij hem ligt. Folk/Blues is de basis, terwijl aan de uitwerking getimmerd wordt. Dit soort artiesten, die niet over een nacht ijs gaan, spreken mij enorm aan. Zij lenen weliswaar het gedachtegoed van illustere voorgangers, maar leggen zichzelf daarnaast wel een groeiambitie op. De vergelijking met John Martyn (Feel Alright en Fare Thee Well) houdt nog steeds stand, maar verschuift gaandeweg subtiel verder naar de achtergrond. Walk With Me vergt een aantal luisterbeurten, maar verraadt toch de klasse die deze man zelf in huis heeft. En dat is niet gering volgens mijn bescheiden inschatting. Eerste klas musici staan hem bij op deze bruisende plaat. Luister ter vergelijking ook naar de beide broertjes Harris, Jack & Harry. Allemaal creatieve Britse geesten die zich bedienen van dezelfde ondergrond, en inhoud geven aan de kreet: “Belofte voor de toekomst!” 

Rein van den Berg
Sean Taylor
Walk With Me