Shannon Stephens: Pull it Together

 
 

Er verschijnen momenteel een aantal albums waarvan ik het gevoel krijg dat ze een nieuwe kwaliteitsstandaard zetten. Onzin natuurlijk, want goede platen zijn er altijd al geweest. Het zijn gewoon platen waaraan de artiest zijn of haar hart verpand heeft. Pull it Together behoort tot die categorie. In de maand mei van dit jaar prijken vooral de dames met hun creativiteit op de voorgrond. Shannon Stephens niet uitgezonderd.

Pull it Together is de derde solo release van Shannon Stephens. Het schaars aangeklede en volledig akoestische album The Breadwinner verscheen in 2009, nadat ze zich bijna 9 jaar lang afzijdig had gehouden van de muziekwereld. 2000 was het jaar waarin haar titelloze debuut verscheen. Een plaat die vorig jaar terecht hernieuwd werd uitgebracht, ingeleid door de uiterst positieve kritieken van The Breadwinner. Dit maal kwam de uitgave van dat album vergezeld van twee bonusnummers en werd bovendien gestoken in een nieuw jasje. Voor haar solo-loopbaan was ze zangeres in de band van Sufjan Stevens, Marzuki.
Wat mogen we van deze ultra-nieuwe plaat verwachten? Zet ze de trend door van de door haar ingeslagen weg, of verkent ze nieuwe wegen?  Een beetje van beide, maar meer van het laatste wanneer je het mij vraagt. Het meest opvallende is dat het geluid aanzienlijk aan power gewonnen heeft. De productie is werkelijk puntgaaf te noemen. Geheel onvergelijkbaar met haar vorige werk, terwijl haar zang, en compositorische stijl elementen van herkenning terugbrengen. Was The Breadwinner na de lange onderbreking een hernieuwde verkenning/aftasting van haar mogelijkheden met zuivere luisterliedjes, zo onderscheidt Pull it Together zich vanwege zijn zelfverzekerde uitstraling. Het geluid van de band staat werkelijk als een huis. Ben dan ook benieuwd hoe zij live voor de dag zullen gaan komen. Het zal in deze vorm niets anders dan zinderend zijn. Op Pull it Together was Shannon in staat gebruik te maken van de diensten van gitarist Jeff Fielder, op drums James McAlister en tenslotte Steve Moore op de o zo essentiële toetsten. Mede vanwege deze rasartiesten krijgen haar composities de gelegenheid om beter uit hun schulp te komen. Haar werk lijkt daardoor verder ontwikkeld, verder vervolmaakt.
De zanger welke het duet Faces Like Ours met haar vertolkt is overigens niemand minder dan Will Oldham. Het is een nummer dat handelt over raciale onrechtvaardigheid en de privileges die je geniet wanneer je economische gezien de wind in de zeilen hebt. Pull it Together biedt een beetje van alles. Er is warmte, er is humor, en er is empathie. Shannon laat haar hart spreken, maar wel gefundeerd op jarenlange ervaring, en met de ambitie om een naam van betekenis te vestigen. Het is haar van harte gegund, terwijl de meerderheid van de luisteraars haar puur zullen afrekenen op de kwaliteit van de muziek. Dat zou geen argument van betekenis moeten zijn, want Pull it Together is in 1 woord: “Geweldig!”
Rein van den Berg
Shannon Stephens
Pull it Together