The Sheepdogs: Changing Colours

 
 

Goeie genade, wat hebben The Sheepdogs een merkwaardige, maar toch fraaie, cd afgeleverd. Changing Colours heet de plaat en de mannen uit Saskatoon in de Canadese provincie Saskatchewan hebben met deze titel duidelijk willen aangeven dat ze het leuk vinden om muziek met kameleontische trekjes te maken. ,,Het is nog steeds rock ‘n roll, maar er zijn meer kleuren,’’ zegt componist, zanger en gitarist Ewan Currie over deze plaat. En dat klopt als een bus. Het maakt Changing Colours daardoor een zoekplaatje, want bij elk nummer moet je je hersens pijnigen om erachter te komen waar dit nu weer op lijkt. Wat je zoal voorgeschoteld krijgt? Veel Faces, en ook een aardige dosis Allman Brothers, maar daarnaast komen ook Santana, Hall & Oates, Manassas, Crosby, Stills & Nash, Eagles, Poco, Outlaws en zelfs een beetje Doors en Deep Purple voorbij. O ja, en zo nu en dan hoor je ook nog The Sheepdogs, zoals The Sheepdogs klonken op hun voorgaande platen, waarvan voorganger Future Nostalgia, een van de mooiste cd’s van 2015, de allerbeste is. 

Changing Colours, hun zesde plaat in elf jaar, bevat zeventien nummers, met een totale speelduur van een kleine vijftig minuten. Op de eerste vier nummers horen we nog de ‘gewone’ Sheepdogssound, met als hoogtepunt het rockende I’ve Got A Whole Where My Heart Should Be, maar The Big Nowhere, met Santana-gitaartje, en de blue-eyed soul van I Ain’t Cool zetten je enigszins op het verkeerde been en behoren zeker niet tot de beste liedjes van de plaat. You Got To Be A Man hakt er weer lekker in, Cool Down en Kiss The Brass Ring (vleugje Jo Jo Gunne)  vloeien soepel in elkaar over en Born A Restless Man (met banjo) en The Bailieboro Turnaround (met viool) zitten duidelijk in de countryhoek, waar ook het Poco-achtige Up in Canada geplaatst kan worden. Het zijn de eerste drie nummers van een uit zes songs bestaande medley die de cd afsluit. Knap en verrassend, dat zeker.

Het is welhaast onmogelijk om alles even mooi te vinden op deze cd, maar toch bestaat niet de neiging om nummers over te slaan. Want het blijft intrigerend om te horen hoe deze plaat van The Sheepdogs – de eerste band zonder platencontract die (in 2011) de cover van The Rolling Stone sierde - steeds van kleur verschiet.

Review
Paul Heyblom
The Sheepdogs
Changing Colours
Releasedatum: 
9-2-2018