Silke: Strange

 
 

Begin januari attendeerde Ries de Vuyst me op de crowdfunding van het project Strange van de zestienjarige Silke Catteeuw de Smul. Het  betrof haar eindwerk voor het zesde jaar aan de Academie voor Schone Kunsten in Brugge. Bij haar debuutalbum Strange maakte Silke ook een prachtig boekwerk, waarin de teksten worden begeleid door toepasselijke illustraties. Al in haar vroegste jeugd was ze al in de weer met muziek, stond ze boven op tafels te zingen en probeerde ze diverse instrumenten uit, totdat ze op haar twaalfde de gitaar ontdekte. Niet alleen kon ze dan zingen en een instrument bespelen, nog belangrijker was dat het de mogelijkheid gaf om liedjes te schrijven. Haar muzikaliteit erfde ze van haar biologische vader Oswin Catteeuw. Hij speelde accordeon en was de vaste begeleider van Walter de Buck. Na het overlijden van haar vader hertrouwde haar moeder met Ed de Smul, van origine een bluesmuzikant. Hij was en is een belangrijke mentor voor Silke. Samen treden ze vaak op, zelfs op vakanties.

Strange is dan ook grotendeels door hen samen ingespeeld. Silke zingt en speelt gitaar, chromaharp, piano, lepels en percussie. Ed bedient zich van gitaar, mandoline, mondharmonica en percussie. Ze krijgen slechts in een paar liedjes hulp van Stefan Boret op staande bas en G.T. Moore op Ierse fluit. Het gebrachte repertoire is zeer veelzijdig. Van alternatief singer-songwritermateriaal, blues, country, folk tot aan het jazzy titelnummer. De oudste nummers, verrassend genoeg Barcode en Purple Holes, schreef ze op haar veertiende, Wild flower ter plekke in de opnamestudio. De onderwerpen zijn gevarieerd, Where Do I Belong? gaat over het vluchtelingenprobleem.

“So if you ask me again
Grim Reaper, my friend
Why I took this boat
It was my only hope”

Maar ook luchtigere onderwerpen, zoals de ode aan haar oma in Smile. Silke beschikt voor haar leeftijd over een krachtige stem met een heerlijk hees randje. Haar zang is zeer inventief, luister maar eens naar Barcode. Ook Ed levert belangrijke bijdrages aan het geheel, vooral op mondharmonica. Maar ook zijn heerlijke, relaxte gitaarwerk in Coma is niet te versmaden. Of wat te denken van de bijzonder fraaie mandoline in Purple Holes? Ed is overigens volop in de weer met een eigen soloalbum.

De volgorde van de liedjes is zeer doordacht. Na afsluiter Wild flower wacht nog een verrassing in de vorm van een verborgen track. Het betreft een kort, lichtvoetig en sprankelend klassiek pianostuk, wat ook door haarzelf geschreven blijkt te zijn. Erg knap, vooral als je weet, dat ze slechts een paar jaar piano speelt. Veelzijdige talenten als Silke zijn dun gezaaid, heel dun zelfs. Ze is intussen al bezig aan een volgende cd. Ik ben zeer benieuwd hoe ze zich verder gaat ontwikkelen. De officiële cd-presentatie zal zijn op 30 september in Café Stat68 in Maria-Aalter, een plaatsje gelegen op de weg van Brugge naar Gent. De cd en het boek zijn alleen bij haarzelf te koop.  Het staat voor mij nu al vast, dat het zeer verslavende Strange mijn favoriete album van 2016 gaat worden.

Review
Theo Volk
Silke
Strange
Label: 
Eigen beheer