Son of the Velvet Rat: The Late Show

 
 

Dorado bleek vorig jaar een verrassing uit onverwachte hoek. Misschien wel in mindere mate wanneer je op voorhand had geweten dat de productie van dat album in handen was van ons aller Joe Henry. Hoe dan ook, het Oostenrijkse Son of the Velvet Rat doet andermaal een poging zijn faam te vergroten. Dit live album is ontstaan tijdens drie live optredens in de periode dat Dorado net aan de man was gebracht. Opnames zijn gemaakt in Wenen, te Wredenhagen (Duitsland) en The Studio Venue te Burbank, California. De set-list bevat daardoor een aantal overlappingen (5 van de 11 nummers, wanneer ik goed heb opgelet) Ondanks dat de vertolkingen live zijn is de sfeer minstens zo desolaat als die van zijn voorganger. In eerste instantie meende ik in de zang van George Altziebler iets te herkennen van Elliott Murphy’s stem, maar bij nader inzien sluit de vergelijking eerder aan met de stem van Eric Andersen. De hese zang draagt de muziek, en deze toevoeging op Dorado valt dan ook niet te versmaden.

 

Een gepassioneerde ambiance valt je ten deel, zowel in akoestische als elektrisch aangezette nummers. In het openingsnummer bezingt hij het kleine bloempje. Ik zal je koesteren, en niet afsnijden en meenemen. Weest niet bang. Ergens humoristisch, en tegelijktijdig ontwapenend. Liefhebbers die plezier hadden met de donkere Americana toonzetting van Dorado zullen ook nu niet bedrogen uitkomen. De band creëert een smaakvolle lappendeken aan invloeden. Geen moment heb je voel je je bekocht. Er gebeurt iets, er is iets gaande, waardoor automatisch naar het puntje van je stoel schuift. De doffe stoïcijnse drums doen ergens aan de Velvet Underground denken, maar dan wel vergezeld van Another Glass of Champage. Wanneer deze gasten ons land bezoeken, dan zal ik mijn best doen aanwezig te zijn, want dit nieuwe album is wederom genietbaar van begin tot eind.

Review
Rein van den Berg
Son of the Velvet Rat
The Late Show
Label: 
Mint 400 Records
Releasedatum: 
6-6-2018