Spike Flynn: It’s Alright

 
 

Op sommige momenten zie ik mijzelf gekscherend als meester van de esthetiek. Een voortdurende niet te stillen drang om “schoonheid” te willen onderscheiden binnen datgene wat mijn zintuigen oppikken. Het accent ligt op deze site binnen de muziek, maar deze ironische bedoelde eigenschap is uiteraard veel meer omvattend. Een smaakoordeel komt tot stand op basis van persoonlijke richtlijnen en eisen. Gelukkig criteria die niet hard zijn vastgelegd of gedefinieerd. Zou behoud je tenminste ruimte voor de broodnodige flexibiliteit. Haarfijn voel ik voor mijzelf aan wat wel smaakvol is. En wat niet. Soms kan een ruwe schets al tot de verbeelding spreken, en is iedere extra noot er één teveel. Niet geremd door enige scholing op muzikaal gebied geef ik graag een impressie van wat ik denk. Niet met de intentie om mijn smaak op te leggen, maar slecht met de bedoeling meer aandacht te vragen voor een unieke artiest, zoals bijvoorbeeld deze Spike. Schoonheid herkennen is één, en het vervolgens verwoorden is een tweede. Spike Flynn hoeft volgens mij niet zijn best te doen om mistroostig te kijken op de hoes van zijn debuut It’s Alright. Australiërs zijn nu eenmaal niet zo snel onder de indruk. Hij is woonachtig in een weinig omvangrijk voorstadje van Sydney te New South Wales. Het huidige Rozelle dankt zijn naam aan de vroege kolonisatieperiode vanwege de daar aanwezige papagaaien. Eerlijk gezegd weet ik bar weinig van Spike Flynn’s achtergrond. Feit is echter wel dat zijn muziek ontzettend goed is. Twijfel hieromtrent is geen enkel moment aanwezig. Spike wordt in december 57 jaar. Hij speelt al geruimde tijd muziek, dat proef je door het raffinement van de uitvoering. Zijn stijl is direct, beeldend en bevat een enorme zeggingskracht. Muziek die laveert tussen folk, country en blues en bij regelmaat de klasse van iemand als Townes van Zandt in herinnering brengt. (Luister maar eens naar Silver Nitrate Serenade!) Tegenwoordig valt deze luisterrijke stijl binnen de reikwijdte van de Americana. Momenteel werkt Spike al aan de opvolger. Hij brandt van verlangen zijn werk onder een (groter) publiek te verspreiden. It’s Alright bevat nummers waarvan de copyright teruggaat naar 1980. Het zou een indicatie kunnen zijn dat Spike voldoende vers, mogelijk onuitgewerkt materiaal, op de plank heeft liggen. De voorlopige werktitel van zijn komende plaat is The Weatherman. Voorlopig kan ik echter volstaan door It’s Alright aan te raden. Een album dat veel zeldzaam mooie liedjes bevat. Veel in een aangenaam kabbelend tempo. De vlot lopende tekstregels lijken de tijd te verdampen. That’s the Way it Goes verhaalt berustend Spike’s levensfilosofie. Verhalende muziek die vergelijkingen mogelijk maakt met het werk van Bob Dylan, Bob Martin en Sam Baker. Meer zeg ik niet! 

Rein van den Berg
Spike Flynn
It’s Alright