Three Metre Day: Coasting Notes

 
 

In bijna twintig jaar tijd maakte de hier vrijwel onbekende band The Henrys een vijftal opmerkelijke platen, die opvielen door hun originaliteit, pure schoonheid en onclassificeerbaarheid. Inmiddels moeilijk te krijgen, maar wie graag zijn muzikale bakens zo nu en dan verzet moet beslist eens proberen platen als ‘Joyous Porous’ (2002) of het tamelijk recente ‘Is This Tomorrow’ (2009) te pakken te krijgen. Ik heb, in retrospect, wel eens het gevoel dat dit de muziek zou kunnen zijn van een groep als Pink Floyd, als ze niet de weg van de massaconsumptiepop waren ingeslagen. Maar beschouw dat gerust als een persoonlijke aberratie.

 
Bandleider van The Henrys was Don Rooke, excellent akoestisch gitarist met een voorkeur voor antieke (Weissenborn en Kona) gitaren. Een ander bandlid was violist Hugh Marsh, menigeen waarschijnlijk bekend van platen van Bruce Cockburn. En dan was er nog een jong zangeresje, Michelle Willis, die zo af en toe voor gastvocalen zorgde. Ik haal dit drietal eruit omdat ze onlangs een nieuwe groep (beschouw het als de voortzetting van Ther Henrys of als een frisse zijtak) onder de naam Three Metre Day hebben gevormd en onlangs hun eerste album, Coasting Notes, hebben uitgebracht. Het drietal wordt aangevuld met bassist David Piltch en drummer Davide Direnzo.
 
Wat meteen opvalt op Coasting Notes is dat het jonge zangeresje een zeer prominente plaats ingenomen heeft. Niet alleen door haar fraaie, verleidelijke vocalen, maar ook door de voortdurende sterke aanwezigheid van het door haar bespeelde harmonium. Hoewel haar aanwezigheid daardoor het meest voelbaar is, zijn de bijdragen van Rooke en Marsh zeker zo essentieel voor het schitterende klankbeeld op de cd. Het eerste nummer is al meteen een heerlijke tractatie, I’m Like an Oak is een mooi lied over een onbereikbare liefde, waarbij tegen een weemoedige achtergroind de opgewekte vocalen de hoop weerspiegelen (Please baby please / I’ll buy you a ring / I’ll take out a loan and / Get you nearly everything).
 
De volgende song is abstracter en intenser. Absecon Bay gaat over afstand nemen en loslaten, de zoektocht naar innerlijke rust: Her treasures now sent away / She pushed offshore for Absecon Bay / There she could float / In her homemade boat / And all her troubles / Would sift away. Een adembenemende song die binnendringt als een weldadige nevel, iets wat gezegd kan worden van de hele plaat, die langzaam bezit van je neemt en met elke luisterbeurt wat meer prijsgeeft.
 
Stay That Way, de derde song op het album, is een prachtige track om een idee te krijgen van de muziek die 3MD op deze plaat ten gehore brengt, en terecht vooraf uitgebracht en verspreid. Willis’ vocalen lokken je meteen naar binnen en als je daar bent aanbeland blijkt er geen weg terug, je dobbert op de prachtige sfeervolle klanken willoos, maar in opperste verrukking: You gotta stay that way / You’re a wonderful way to stay / Don’t say a word for the rest of the day / Don’t lift a finger, you won’t need to today / …  So please stay that way. Zelden zo graag aan een verzoek voldaan…
 
De cd opent met deze prachtige trits magistraal en bedwelmend, het vervolg is niet minder betoverend. Bij een eerste oppervlakkige luisterbeurt kan makkelijk, zo ergens halverwege,  het idee ontstaan dat de muziek op deze cd wat eenvormig is, dat het harmonium toch wat veel de sfeer bepaalt. In dat geval kan ik je verzekeren dat vaker en beter luisteren loont, want er zit een grote schoonheid verstopt in de subtiele muzikale nuances in combinatie met de poëtische, maar soms ook heel humoristische, teksten. Zo staat er naast het zwaarmoedig beginnende The Crown, een volgend onmiskenbaar hoogtepunt waarin halverwege de hoop van de verlossing (of misschien beter: oplossing) doorbreekt, het sinistere Left at the Prairies, het lavende Honey Drip, de humor van Reputation Girl, dat je overigens licht ongemakkelijk achterlaat, de weemoedige berusting van This Day Is Getting Old en de berouwvolle hoop van We Now Hope We Win.
 
Zo isCoasting Notes een boeket bestaande uit rijke grijstinten, of zo je wilt prachtige herfsttinten. Teksten en muziek om je in onder te dompelen als je in een beschouwende bui bent. Soms wil je huppelen en soms wil je dansen, maar soms wil je ook wegdobberen op een oceaan van gedachten.Coasting Notes is een van de meest indringende platen van dit rijke muzikale jaar.
John Smits
Three Metre Day
Coasting Notes
Releasedatum: 
1-11-2011