Tim Buckley: Greetings from West Hollywood

 
 

Een persoonlijke bekentenis. Op momenten dat het complete muziekaanbod groter is dan de verwerkbare vraag, dan volgt automatisch een inwendige stem die oproept tot bezinning. Intuïtief val ik dan terug op mijn gebruikelijke ijkpunten. Dit houvast gaat terug tot mijn muzikale bewustwording. Na een vakantieperiode, zoals onlangs, dan is er de gretigheid in te halen wat zich over de gemiste weken heeft opgestapeld. Aangezien ik amper weet waar te beginnen, en omdat het ene mij nog mooier lijkt dan het andere, raak ik, wanneer ik geen gas terugneem, ietwat moedeloos. Tijdens de vakantie taal ik (vreemd genoeg) niet naar muziek, maar dat verandert zodra ik terug ben. Zelfs voor een veelvraat blijken grenzen. Voor mij is het oeuvre van de 1975 op 28-jarige leeftijd gestorven Timothy Charles Buckley III één van de belangrijkste pijlers waarop mijn latere muziekvoorkeur gefundeerd is. Het is de muziek die in principe altijd onderhuids bij me is. De creatieve uitbarsting die geleid heeft tot zijn albums Happy Sad, Starsailor, Blue Afternoon, Lorca en, in iets mindere mate, tot Greetings from L.A. zijn mij het liefst, maar ook zijn laatste officiële release Look at the Fool draag ik na aan het hart. Edsel gooit andermaal de bron open en heeft in september dit opnieuw “gemasterde” album uitgebracht, naast Sefronia. In oktober verschenen bovendien de niet eerder verschenen live cd’s Greetings from West Hollywood en Venice Mating Call. Geen geringe worp.

Buckley, die dit jaar 70 geworden zou zijn, groeide op als tiener in de eerste naoorlogse generatie. Zij vingen de emotionele klappen op waarvoor hun ouders geen gelegenheid kregen. Buckley senior landde tijdens D-Day op de stranden van Normandië, een ervaring die hem nog jaren parten zou spelen. Voorstelbaar dat zijn zoon probeerde zijn persoonlijke vrijheid op te schroeven tot euforische proporties. Leef nu en realiseer je dromen, was diens voornaamste drijfveer. We zullen nooit weten hoe de carrière van deze te vroeg gestorven rock-icoon zich had ontpopt. Zoon Jeff leek voor een moment in de voetsporen van zijn vader te treden. Dezelfde drang en grenzeloze ambitie, dezelfde fenomenale zang, maar bovendien leek hij een vergelijkbare destructieve neiging te hebben geërfd. Of was hun dood eenvoudigweg het resultaat van dezelfde roekeloosheid en zelfoverschatting? Tim Buckley motieven laten zich moeilijk raden, zijn een verhaal apart. (Lees David Browne’s Dream Brother voor diens analyse) Nu ruim 40 na zijn dood staat zijn muzikale nalatenschap nog vier overeind, in tegenstelling tot veel van zijn tijdgenoten. Anno 2017 is mijn interesse voor muziek nog onveranderd bij “het zieke” af, maar in vergelijking tot de muziek van Buckley kan veel mij gestolen worden. 

In september 1969 speelde Tim Buckley en zijn band 5 sets in 2 dagen. Lee Underwood gitaar, John Balkin, bas, Bunk Gardner, blazer en de onvervangbare Carter CC Colins op conga’s. Plaats van uitvoering was de muziektempel The Troubadour, te Los Angeles. Al deze optredens werden opgenomen en worden nu op 2 cd’s prijsgegeven naast al eerder uitgebrachte opnames. Wanneer ik de setlist van deze Troubadour optredens vergelijk met die van een show die  halverwege december 1969 plaatsvond – The Santa Monica Civic Auditorium Show - dan is daar een wereld van verschil. Het tempo van Buckley’s muzikale ambitie lag hoog. Hij schreef nieuwe songs in een razend energiek tempo. Nummers van de 3 in 1970 te verschijnen albums Blue Afternoon, Lorca en Starsailor tref je hier al aan. De versie van Gypsy Woman beperkt zich op Greetings from West Hollywood tot iets meer dan 10 minuten. Tims repertoire kent verschillende prijsnummers, maar Driftin’, een heerlijk egocentrisch uitgewerkt nummer, vertelt het allemaal. Het rustgevende tempo beoogt een liefdevolle overpeinzing, ook al schuilt iets van een verontschuldiging in de tekst. Het is een nummer over schuld, overmoed, over ondergeschikt willen zijn, maar vooral is er de wens om (opnieuw) van gehouden te worden. 

 

When there's wine in your belly 
Love rhythm's on your tongue 
For you are a woman 
And each man has been too young 

But for me you were a lover 
Gently under your cover 
Your sheet reeks of odours 

Oh i came here to hold and be held for a while 

I've been drifting like a dream out on the sea 
I've been drifting in between you and me 
Everytime i think about you 
I can't remember what i said or did 
Was right or wrong, you know i just don't remember 
All i wanna be is what you mean to me 
All i wanna be is what you mean to me 

Late last night as i dreamed in dizzy sunlight 
I thought i heard your bare feet up the stairs 
Just like a fool, just like a fool 
I've been drifting 
Like a dream out on the sea 
I've been drifting in between what used to be

Review
Rein van den Berg
Tim Buckley
Greetings from West Hollywood
Label: 
Edsel Records
Releasedatum: 
20-10-2017

Ook interessant

Tim Buckley: Look at the Fool Rein van den Berg 4 Sep 2012
Tim Buckley: Greetings from L.A. Rein van den Berg 30 Dec 2010
Tim Buckley: Happy Sad Rein van den Berg 1 Nov 2010
Tim Buckley: Live at the Folklore Center Rein van den Berg 30 Aug 2009